lollies en kaskrakers in de zorg

Mijn moeder woont nog zelfstandig, en zorgt voor zichzelf. Wel met enig kunst en vliegwerk zoals regelmatige bezoekers die even wat boodschappen doen of iets anders even komen regelen. Op die manier hoopt zij het nog heel lang vol te kunnen houden.

Wel vallen allerlei huishoudelijke klussen haar zwaar, de was en het strijkwerk en het regelmatig wegbrengen van de vuilniszak. Daarvoor zou ze nu zo graag een paar uurtjes extra huishoudelijke hulp willen hebben. En daar zit hem dan de kneep: die krijgt ze niet, 'want daar heeft u volgens de regels geen recht op.'
Toen ze een paar weken geleden haar lunch bordje even naar de keuken wilde brengen, viel ze om en brak haar heup. Ze werd 'cliënt' in een ziekenhuis en wat later ook in een revalidatiecentrum. Zo ben ik in de situatie terecht gekomen dat ik haar post moet beoordelen op urgentie. In het geval van urgente post neem ik het voor haar mee zodat ze het kan afhandelen.

Behalve de gehele correspondentie over het afwijzen van de aanvraag om extra hulp: het bezwaarschrift op de afwijzing op de aanvraag om extra hulp; de afwijzing van het bezwaarschrift op de afwijzing van de aanvraag om huishoudelijke hulp; de formulieren voor de urenverantwoording van de huishoudelijke hulp, de berichten over de wijziging in het beheer van het Persoonsgebonden Budget voor de huishoudelijke hulp; de papieren van de zorggroep over de urenverantwoording van de huishoudelijke hulp; het Zorgdossier met daarin de rechten en de plichten in het geval van huishoudelijke hulp en het Zorgplan alsmede de beschikking van de overdracht van het Persoonsgebonden Budget naar de Zorggroep, trof ik ook die brief van de Sociale Verzekeringsbank. Die brief begon met de volgende woorden:

'Geachte mevrouw, Volgens onze gegevens heeft u in uw omgeving iemand die in aanmerking komt voor het mantelzorgcompliment.......'

Ik lees dit met stijgende woede tot ik uiteindelijk er een rood waas van voor mijn ogen krijg. Alle genoemde papieren zwermen als in een woedende wervelstorm om mij heen. Ik probeer ze weer op te rapen en scheur ze als een razende in duizend stukjes.

Ik denk aan al die mensen, meestal vrouwen, die klem zitten tussen zorg voor hun eigen kinderen en de zorg voor hun ouders, of een zieke partner, of een gehandicapt kind. Die vervolgens ook te maken krijgen met die papierwinkel van afwijzingen: nee, u krijgt geen subsidie voor die verbouwing, dat hulpmiddel, geen vergoeding van die medicijnen, dat vervoer en noem maar op.
Ik denk aan die mensen die daardoor niet meer naar hun werk kunnen, of hun studie niet af kunnen ronden, of die er ziek van worden en zelf omvallen. Dat allemaal terwijl geprivatiseerde zorginstellingen dikke vette winsten maken door hun cliënten zo minimaal mogelijk te verzorgen, in hun eigen drek te laten liggen, niet te douchen en te laten wachten tot ze een ons wegen.

En dan presteert zo'n Sociale Verzekeringsbank het om die narigheid af te willen kopen met een 'mantelzorgcompliment' alsof al die narigheid daarmee goed gemaakt kan worden. ik zie al helemaal voor me hoe bij de Sociale Verzekeringsbank twee of drie medewerkers er een dagtaak aan hebben om uit te zoeken welke mensen nu weer recht hebben op een lollie en als ik dat voor me zie, word ik weer helemaal woest: steek maar in je reet, dat mantelzorgcompliment van je!