geen voetbal

Waar zo'n verloren WK al niet goed voor is: in de nachtelijke omzwervingen door mijn geest ontwierp mijn andere ik een nieuw museum in Amsterdam, gesitueerd op de plaats van het oude belastingkantoor aan de Wibautstraat: het Poëticon. Een gebouw waarin je binnengaat om er nooit meer uit tevoorschijn te komen. Een gebouw dat bestaat uit ruimtes met deuren en daarachter nog meer ruimtes met weer andere deuren.
Of trappenhuizen met een dubbele loop erin waardoor je na een eindeloze afdaling weer terug bent bij waar je begonnen was, maar waar ineens wel totaal andere mensen bij de receptie zitten.
De gids die ik uitkies, een lieve werkstudente, weet het na drie verschillende deuren ook niet meer en haakt bij de vierde keuze af. Daarna kom ik achter de vijfde deur mezelf tegen in een bioscoopzaal waar ik met mijn hele gezin een rol blijk te spelen in een geshopte documentaire over naturisme.
Elk werk van moderne kunst dat ik ooit in mijn leven gezien heb werd verwerkt in een van de zalen van dit bouwwerk, dat beurtelings op het Kröller Möller en dan weer op de stadsschouwburg lijkt. De uitgang blijkt keer op keer onvindbaar en zou, naar horen zeggen, gelegen zijn in de spelonken van de nieuwe Noord-Zuidlijn.