geen voetbal

Waar zo'n verloren WK al niet goed voor is: in de nachtelijke omzwervingen door mijn geest ontwierp mijn andere ik een nieuw museum in Amsterdam, gesitueerd op de plaats van het oude belastingkantoor aan de Wibautstraat: het Poëticon. Een gebouw waarin je binnengaat om er nooit meer uit tevoorschijn te komen. Een gebouw dat bestaat uit ruimtes met deuren en daarachter nog meer ruimtes met weer andere deuren.
Of trappenhuizen met een dubbele loop erin waardoor je na een eindeloze afdaling weer terug bent bij waar je begonnen was, maar waar ineens wel totaal andere mensen bij de receptie zitten.
De gids die ik uitkies, een lieve werkstudente, weet het na drie verschillende deuren ook niet meer en haakt bij de vierde keuze af. Daarna kom ik achter de vijfde deur mezelf tegen in een bioscoopzaal waar ik met mijn hele gezin een rol blijk te spelen in een geshopte documentaire over naturisme.
Elk werk van moderne kunst dat ik ooit in mijn leven gezien heb werd verwerkt in een van de zalen van dit bouwwerk, dat beurtelings op het Kröller Möller en dan weer op de stadsschouwburg lijkt. De uitgang blijkt keer op keer onvindbaar en zou, naar horen zeggen, gelegen zijn in de spelonken van de nieuwe Noord-Zuidlijn.

vernieuwen

In het hofje met de piepkleine bejaardenwoninkjes naast ons vindt voorzichtig een transformatie plaats. Dat merk je dan pas, als het zomaar ineens mooi weer wordt en blijft, zoals nu. Dan blijkt op het ruime grasveld ineens een allegaartje aan stoeltjes in allerlei maten te zijn neergezet rondom een paar haastig uit huis gehaalde salontafeltjes. Daarop zie je dan weer glazen bier, wijn en fris en water, borden andijviestamp of een soortgelijke gezonde stoofpot. En eromheen een stel gebruinde jonge mensen van begin 20 die dat allemaal kletsend en lachend met elkaar opeten en -drinken. Gezellig, je zou er zo naast gaan zitten!!

wordle

Wordle is een leuke toepassing op het internet, waarvan ik nog niet zo goed weet hoe hem te gebruiken. In ieder geval, als je een 'wordle' maakt van dit weblog, krijg je deze mindmap. Het blijkt hier vooral over bomen te gaan!

Wordle van Alles van Waarde

status

Op donderdagmiddag moest ik echt even gas terug nemen na al dat gewerk in de weekenden, de klussen groeiden mij boven het hoofd en alles riep even hard om aandacht, vooral ikzelf. Niets werkt dan zo verhelderend en relativerend als een ferme wandeling met als bestemming de kringloopwinkel. In ons rijke Gooise dorp is dat een fantastisch pakhuis vol verrassingen.

Meestal begin ik met gewoon wat rond te neuzen en altijd vergeet ik een karretje of mandje te nemen. Ik denk namelijk ook altijd, dat ik er niets zal kopen, want ik heb niets nodig. Keer op keer beland ik dan, Joost mag weten waarom, bij het serviesgoed en de vazen. Vaak is daar iets wat mijn aandacht trekt en ook deze keer was dat zo: een lekker groot en wanstaltig exemplaar van een vaas, veelkleurig en verder nog helemaal gaaf. Hebbes.
Omdat ik ook opdracht had gekregen met een snoeppot thuis te komen, liep ik even later met de vaas als een baby in mijn ene arm en een glazen weckfles in mijn andere en daar zou ik het dan ook bij laten, dacht ik.

Totdat ik tot mijn verbazing, ergens op een kast tussen de potten en de blikken iets tegenkwam waarvan ik dacht dat het in dit digitale tijdperk geen bestaansrecht meer had: een echte Rolodex, compleet met inhoud, dat wil zeggen een onbeschreven complete inhoud: plastic alfabetkaartjes met ertussen onbeschreven adreskaartjes. In mijn hoofd gebeurde iets vreemds, er startte een film met daarin de Rolodex in de hoofdrol en ik viel ervoor als een blok.

25 jaar geleden werkte ik bij de toen nog onvolprezen PTT (Post Telegraaf en Telecommunicatie) in een documentatiecentrumpje van de afdeling Informatievoorziening en Automatisering van de tak Telecommunicatie te Groningen.
Deze organisatie bevond zich in die tijd in een steeds heviger staat van opwinding; aan het eind van de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig werd alles vergaand geautomatiseerd en gedigitaliseerd. De eerste pogingen tot het digitaal samenwerken bijvoorbeeld vonden in deze organisatie plaats met een systeem dat toen All-In-One genoemd werd en helaas jammerlijk mislukte. Dit terzijde.

Er werkten daar allerlei directeuren die zichzelf heel belangrijk vonden en die hadden daarom secretaresses, die zichzelf nog veel belangrijker vonden. Ze hanteerden allerlei geheimzinnige codes en vormden een gesloten groep met een eigen hiërarchie. Management-assistentes bijvoorbeeld, waren daarvan uitgesloten en konden echt niet met de secretaresses concurreren, en de sloofjes van de documentatie-afdeling, waaronder ikzelf, al helemaal niet.
De status van de dames (natuurlijk alleen dames) kon je aflezen aan wat er op hun bureau stond; kreeg een secretaresse (ook wel 'persoonlijke assistente') een Rolodex van haar baas, dan betekende dat, dat zij gewaardeerd werd. En hoe mooier en luxueuzer de uitvoering van de Rolodex op het bureau, hoe hoger de betreffende secretaresse door de eigen groep werd aangeslagen. Er werd heel wat over afgekletst.

Inmiddels ben ik heel andere wegen ingeslagen gelukkig, en de Rolodex heeft heel wat aan status verloren.
Hieronder mijn prachtige nog helemaal niet gebruikte Rolodex, (bron http://ontariogrowthassociation.com/images/ROLODEX2.jpg.
Wordt dit mijn nieuwe All-In-One?

maart roert zijn staart nog steeds niet

Het raam van mijn werkkamer kijkt uit op een rijtje bomen en een gazon. De bomen zijn nog steeds kaal en maken helemaal geen aanstalten om uit te lopen. Ze zien er daardoor bloot en koud en vooral eenzaam uit. Het gras van het gazon is groen, met hier en daar gele plekken. Het is oud en taai geworden door de winter.
Voor het eerst sinds dagen waait het niet en het egaal grijze wolkendek is net een deksel op een pan met steeds hetzelfde gerecht. Onder dat deksel worden de geluiden van de mensen en de kinderen in de straat direct teruggekaatst. Doffe, saaie geluiden van mensen die snel naar huis en naar binnen, naar de warmte willen.
Ik droom dat ik zwaluwen zie en geniet van hun zwierige en luidruchtige vlucht. Maart, roer je staart!


Kijk op www.beessies.nl voor meer over de zwaluw.

laatste eer in Twente

Die winterdag, dinsdag 16 februari, begon een beetje grauw, de hemel was licht bewolkt, maar het was nog wel droog. We waren vroeg opgestaan en hadden een snel en licht ontbijt genomen. Toch hadden we geen haast.

Ruim drie kwartier nadat we vertrokken waren, naderden wij de IJssel. Als ik over de brug bij Deventer rijd, probeer ik altijd een glimp op te vangen van die mooie zilveren stroom. Ik houd van die rivier. Ze markeert in mijn beleving altijd een verandering in het weer: schijnt de zon in het Westen, dan tref je na het oversteken van de IJssel bewolking en zelfs regen aan. Omgekeerd gaat het ook op.
Deze dinsdag ving ik alleen een glimp op van een witte vlakte; was de IJssel bevroren?

Al gauw klaarde het weer dus op, die dinsdag 16 februari toen wij de IJssel overstaken. Toen we aankwamen bij de boerderij in Enschede, strooide de zon een lief glanzend licht over het besneeuwde erf. Die verlegen, vriendelijke gulheid ken ik echt alleen van de februarizon.

De boerderij maakte een gesloten en verlaten indruk, maar wij wisten wel beter. Binnen was een doelgerichte bedrijvigheid gaande die zich concentreerde rond de belangrijkste gebeurtenis die dag; de uitvaart van Weija.
Wij vonden in die bedrijvigeid ons eigen taakje, zoals we dat gewend zijn te doen als we daar zijn. Koffie zetten, broodjes smeren, de hond geruststellen, muziek maken, herinneringen uitwisselen.

Om 13.00 uur was het echt tijd, Weija moest aan de reis beginnen en daarvoor werd zij in haar kist gelegd. Wij zouden haar met zijn allen tot het laatste toe gezelschap willen houden, maar omdat dat niet gaat, moesten we nu toch echt afscheid nemen.

Pas toen merkte ik, dat ik al die tijd vooral naar Weija's handen had gekeken; mooie, vrij kleine, slanke handen met goed verzorgde nagels aan een beetje spitse vingers. Elegante handen.
Die handen hadden pas nog zaadjes uit de planten in de tuin geplukt, thee voor mij gemaakt, mijn camera'tje vastgehouden, haar geliefden gestreeld, haar moeder getroost en ook gewoon nog een boterham gemaakt.
Ik neem me voor die mooie lieve handen te onthouden en elke dag aan ze te denken.

Toen het tijd was om te gaan, opende Lot de grote deuren van de boerderij. Het februarilicht viel bescheiden naar binnen, buiten stonden alle buren te wachten om Weija de laatste eer te kunnen bewijzen. Emma speelde piano, de mannen droegen Weija naar buiten, naar de auto. Weija vertrok voor de laatste keer.

Dag lieve Weija

ik gedenk

Ik gedenk jouw vriendschap
Ik zag jou voor het laatst op 7 februari. We namen afscheid en het was voorgoed.

Ik gedenk
Voorjaar 2010. Nooit wist ik precies wanneer je jarig was. we waren namelijk allemaal voortdurend jarig in het voorjaar. Jouw verjaardag, waarvan ik niet precies wist welke datum, was jouw laatste verjaardag en dat wisten wij al sinds de voorgaande kerst.
Ik was er niet, op jouw verjaardag.

Ik gedenk
De laatste winternacht van 2009; 31 december in Twente. Het is ijskoud, besneeuwd en duister. We schieten met zijn allen carbid en de schoten weergalmen in de nacht. We hopen op een antwoord uit de verte.
We zien hoe de rest van ons leven aan komt stormen en sommige dingen willen wij niet weten, we sluiten onze ogen ervoor, we kunnen niets ertegen beginnen, we zijn immers niets.

Ik gedenk
Ons etentje in de stad Groningen. Het is rondom kerst 2009 en al onze kinderen en hun aanhang zijn er ook. En jij en Bert. Je eet niet veel, je kijkt rond, luistert, je bent aanwezig. Ik hou meer dan ooit van jou en je vriendschap.

Ik gedenk.
Een januarinacht in 2009. bijna 50 ben ik als de telefoon gaat en ik mij naar een godvergeten plek begeef. Ziekenhuis Almere. Ontoegankelijke plek om 11 uur 's avonds. Mijn vader is hier. Hij is hier nog. Ik ben hier en we zijn nog samen maar eigenlijk is alleen zijn kleine bloedsomloop hier nog. Ik begrijp alles.

anders?

Niets ging deze ochtend zoals het behoorde te gaan: na het douchen begaf de haarfohn het onder het verspreiden van een verontrustende schroeilucht. Vervolgens bleek de krant niet gekomen te zijn en was het slot van de achterdeur dichtgevroren. Daardoor kon de kat er niet snel genoeg naar zijn zin uit en produceerde hij uit onvrede of voor straf later die ochtend een gezond ogende drol op het groene badkamermatje. Op tijd vertrekken werd zo steeds moeilijker.

Tijdens het inpakken van de fietstassen viel mijn fiets in de schuur om, en vernielde op die manier bijna een mooi glas-in-lood ruitje. Ook moest de vuilnis nog aan de weg gezet worden, wat bij -15 graden geen pretje is, zonder handschoenen.
Op het station waren de kaartjesautomaten weer dermate vervuild dat het de grootste moeite kostte om mijn pinpas als bruikbaar betaalmiddel geaccepteerd te krijgen. En in plaats van de trein van acht uur raasde er een video-inspectie-locomotief door station Naarden-Bussum. Op het Muiderpoortstation bleek behalve lijn 7 plotseling ook lijn 14 de halte aan te doen, waardoor ik bijna op een verkeerde eindbestemming belandde.
Tel daarbij ook nog de openlijk bibberende en klappertandende mensen op en je begrijpt het gevoel van in een andere wereld terecht gekomen te zijn!

Ondanks al deze hindernissen kwam ik toch nog op tijd, dat wil zeggen, omstreeks 8.30 uur aan op mijn werkplek aan de Sarphatistraat; 'de mooiste straat van Europa' (van wie is dit citaat? prijsvraag).
Daarna kon mijn werkdag losbarsten en dat deed hij dan ook. De hele dag nieuwe studenten met nieuwe verwachtingen en verhalen en vragen. Leuk!
Om 18.06 vond ik mijzelf terug met een kop koude koffie op mijn bureau: tijd om naar huis te gaan.

weekend klussen

In deze periode is het extra druk op mijn werk: de ene groep studenten sluit een semester af met beoordelingen die door mij allemaal zorgvuldig moeten worden opgesteld en tegelijkertijd staat er een nieuwe ploeg studenten klaar om aan hun eenjarige opleiding tot eerstegraads docent te beginnen. Ook al verandert het programma niet elk half jaar, toch moeten er steeds wat aanpassingen gedaan worden en moet er met steeds weer nieuwe mensen worden samengewerkt. Dat maakt het dynamisch, afwisselend, leuk en soms stressvol. Veel klusjes kwamen in dit weekend af!

De zondagmiddagwandelingen en de uurtjes in de sportschool zijn dan onmisbaar om je toch prettig en weerbaar te blijven voelen. Mijn voorkeur gaat dan natuurlijk uit naar het buiten zijn!

De wandeling van 24 januari, rondom de vesting, werd afgesloten met een lekker glas Belgisch bier en een fijne winterse stamppot. Mooi startschot voor een drukke week.
De foto hieronder laat zien hoe de roeibootjes vlak bij ons huis liggen te kleumen in het koude water van de vestinggracht. Brrrr!!

omkeringen

Ik ben bezig een onderzoek voor te bereiden. Daartoe lees ik van alles. Dit kwam ik tegen in een rapport voor de onderwijsraad uit 2007:

'De onderdelen die een leerling volgt dienen te passen binnen zijn of haar ontwikkelingslijn. Een opleiding moet goed voorbereiden op een vervolgopleiding en deze vervolgopleiding moet goed aansluiten op werk dat men uiteindelijk zal gaan doen. De optimale invulling van het onderwijs vroeg in de opleiding zal dus afhangen van het traject dat een leerling later zal doorlopen.' (Borghans & Coenen, 2007)

Nou, laat ik eerst nog maar eens verder lezen voordat ik er een oordeel over heb, maar eigenlijk dacht ik, dat het onderwijs moet passen bij de capaciteiten en interesse van de leerling. In het onderwijs staat de leerling centraal en niet in de eerste plaats de behoefte van werkgevers. Zeker als het gaat om 12 tot 13 jarigen. Het onderwijs in de beginfase (inclusief basisschool??) afstemmen op eventuele beroepskeuze is echt een straat te ver. (Maar het was wel de belangrijkste motivatie voor de oprichting van het VMBO.)

Dit onderzoek vervolgt met een theoretisch kader (waarin overigens naar geen enkele bron verwezen wordt) met het onderscheid theorie en praktijk waarbij theorie volgens de schrijvers geschikter is voor leerlingen die heel intelligent zijn en praktijk voor leerlingen die veel minder intelligent zijn. Een definitie van intelligentie wordt niet gegeven. Verderop in het stuk wordt intelligentie gezien als hoge capaciteit en het minder aanwezig zijn van intelligentie als lage capaciteit van leerlingen. Daarvoor zouden verschillende opleidingen gemaakt moeten worden, eentje die meer theorie biedt in de onderbouw en eentje die meer praktijk biedt in de onderbouw

Natuurlijk erkennen de schrijvers wel, dat er leerlingen zijn die wat later tot ontwikkeling komen en dan zullen moeten overstappen. De hindernissen die zij daarbij voorzien lijken me zeer plausibel. Daarom wordt er door deze auteurs voorgesteld, dat een compromis tussen de beide opleidingen het beste zou kunnen zijn, waarbij de ene soort leerling minder theorie krijgt dan hij aankan en de andere soort leerling meer theorie dan hij eigenlijk nodig heeft en aankan.
Vervolgens werken de auteurs de effecten daarvan uit. Ze komen tot de conclusie dat het antwoord op de vraag hoe gunstig dit nu is voor leerlingen afhangt van de mate waarin je zeker kunt zijn van de aanwezigheid van de capaciteiten van leerlingen in de mate die je veronderstelt bij de selectie. Het blijt dat zo'n gemeenschappelijke onderbouw alleen gunstig is voor leerlingen voor wie niet zeker is over welke capaciteiten zij beschikken. Het gaat nog steeds over 12 en 13 jarigen!

Ze komen daarom tot de conclusie, dat het niet gunstig is om een onderbouw te realiseren met een gemeenschappelijk jaar erin, bovendien zijn de kosten ervan te hoog. Ook intern in de klas differentieren door leraren zal niet zinvol zijn voor leerlingen, zo betogen zij, omdat er dan toch weer verschillende leerwegen ontstaan en overstappen moeilijk wordt gemaakt voor leerlingen die eigenlijk meer kunnen dan ze dachten

Hoewel dit onderzoek kennelijk is uitgevoerd in opdracht van de onderwijsraad, kan ik er niet al te veel waarde aan hechten: er zijn geen bronnen vermeld, ik weet niet hoe de onderzoekers van het researchcentrum voor onderwijs en arbeidsmarkt van de universiteit Maastricht aan hun data over leerlingen zijn gekomen en hoe ze die hebben geanalyseerd. Er is zelfs niet een goede onderzoeksvraag geformuleerd met sluitende definities van begrippen. Hopelijk heeft de onderwijsraad dit terzijde gelegd, net zoals ik nu zal doen

buurtberichten

Tegenwoordig heb ik ook een plekje op een website die speciaal voor buurten is.
Je hebt allerlei mogelijkheden met deze toepassing: je kunt er iets te koop aanbieden of vragen, foto's en filmpjes uploaden, berichten schrijven en op elkaar reageren en zelfs een buurtagenda bijhouden waarop allerlei evenementen uit de buurt kunnen staan. Ook is er een beheerder die ervoor zorgt, dat de digitale media en buurtkranten worden doorgelinkt, zodat je relevante berichten verzameld op een pagina kunt vinden. Kortom, een perfecte digitale buurtkoffietafel!

Vrijwel dezelfde dag dat ik lid werd, zag ik een prima koelkast te koop staan voor een tientje. Net iets voor uitwonende jongste jongedame, goed geregeld dus. Het is dus ook nog eens erg zinvol, zo'n buurttoepassing!
Toch?
Er zijn bijna honderd mensen uit mijn heel speciale postcodegebied lid van, maar bijna niemand schrijft er eens een leuk berichtje of een leuk verhaal, ik ook niet. Ook de kalender voor buurtevenementen blijft anngstwekkend leeg....
Jammer.