derde kerstdag in de trein

Gisteren weer eens in het dierbare Groningen geweest; samen met grotegeliefde en oudste jongedame cs onze jongste jongedame cs ontmoet en nog wat oude vrienden. Met dit gezelschap hebben we de voorstelling Help in de Stadsschouwburg gezien. Leuke voorstelling op een fijne plek waar ik goede herinneringen aan bewaar.

Omdat er in mijn auto nog maar twee personen passen, leek het die ochtend leuker om met zijn allen met de trein te gaan. Die trein bleek wel heel erg stampvol te zijn en tot overmaat van ramp was er een damesclubje, plattelandsvrouwen ofzo, dat zo nodig meerstemmig kerstliedjes moest zingen. Bij dat soort clubjes is er altijd wel iemand, die ten onrechte de sopraanpartij voor haar rekening neemt met als resultaat een soort vals gepiep en gegil dat voor de hoge tonen door moet gaan. Ook nu was dat het geval; niet te harden voor mensen die veel muziek horen en een absoluut gehoor hebben! Een meisje van een jaar of drie dat aanvankelijk opgewekt zat te spelen en te lezen, kon er ook niet tegen (kinderen en dronkaards spreken de waarheid) en begon te roepen 'Ophouden, ophouden! Ophouden, ophouden, ophouden!' Toch gingen de dames er onverstoorbaar mee door tot Assen. Daar werden we gelukkig van dit stelletje valse kraaien verlost.
Ik blijf het onbeschoft vinden om jezelf zo op te dringen aan je omgeving. Als het scholieren waren geweest, waren ze vast en zeker direct uit de trein gezet.

De voorstelling in de Stadsschouwburg maakte gelukkig weer veel goed, vrolijke muziek, die echt geramd zit en niet vals klonk en een goed verhaal, lekker energiek gespeeld. Ook bleken er na afloop nog veel meer goede bekenden te zijn, waardoor de nazit het karakter van een reunie kreeg. Onverwacht leuk!
Daarna lekker gegeten met z'n allen in het Feith huis; mooie en verzorgde gerechten hadden ze daar en gelukkig was er ook lekker veel extra groente bij de verschillende schotels. De calvados stond niet op de kaart maar was er toch wel en zo had ik ook eens een lekkere afsluiter van een diner. Ik hoefde nu immers ook niet de BOB te zijn!

De terugreis verliep heel voorspoedig, het was minder druk in de trein, de mensen maakten geen lawaai want iedereen was moe op dat tijdstip. Ook in het nu donkere Naarden was alle sneeuw echt weg.

krenterigheid in de wereldwinkel

In de Wereldwinkel vlakbij mijn woonplaats, waar ik wel eens vaker iets koop en die gevestigd is op een absolute A-locatie in Het Gooi, zocht ik een mooie kerstkaart uit voor iemand die ik zeer waardeer. Achterop de kaart zat een plakkertje: 1,30 stond daar op. Best duur eigenlijk voor een stukje paars karton en wat glitter met een enveloppe erbij, maar voor iemand die ik waardeer heb ik dat wel over. Bovendien, er waren nog veel duurdere kaarten ook, sommige kostten wel 5 euro!

Met deze overwegingen in het hoofd begaf ik mij uiteindelijk maar naar de kassa. Daar stond de bejaarde vrijwilligster met de geblondeerde haren, de rode designbril en de schelle stem dienstbaar te zijn aan het goede doel. Ze is een beetje doof en daarom praat ze altijd wat schreeuwerig, een beetje zoals een vlaamse gaai. 'Eén dertig is dat dan,' riep ze tegen me en scande de kaart waarna het getal 1,40 verscheen in de display van de kassa. 'Oh, nee, het is één veertig!'
"Maar er staat één dertig op hoor," protesteerde ik.
'Ja, dat is wel zo, maar ze zijn duurder geworden' antwoordde de geblondeerde weldoenster en ze begon alvast het prijsstickertje waarop 1,30 stond, van de kaart af te peuteren. Dat vond ik een wel heel speciale handeling voor iemand die op een fout betrapt wordt en ik besloot dan ook, mij hier niet zomaar bij neer te leggen. Dadelijk was het einde hiervan helemaal zoek, dan kon alles net zo goed meteen vele euro's duurder uitpakken dan erop stond!

"Nou," zei ik, "als er één dertig op staat, dan betaal ik ook één dertig en geen één veertig."
'Maar het is voor de Wereldwinkel?!' riep de bejaarde blondine verontwaardigd uit.
"Kan me niks schelen," antwoordde ik bot, "ook wie in de Wereldwinkel werkt, moet zich aan zulke simpele afspraken houden".

De zelfverklaarde weldoenster sprak me niet langer tegen, ik legde 2 euro neer en kreeg 70 eurocent terug.
'Ziet u wel, 70 cent' sprak ze afgemeten, de kin hoog in de lucht en de blik afgewend, fier op oneindig. Weer iemand die arme hongerige mensen zelfs met Kerst nog geen 10 cent extra gunt, krenterig wijf, sprak uit haar houding.
Het was moeilijk, er trots op te zijn een oplichter ontmaskerd te hebben!