koelit

Wij hadden heerlijk gegeten bij onze vrienden in Almere Haven: pompoensoep, risotto met veel champignons en witte wijn, een fantastische salade en tenslotte ook nog een door grotegeliefde gemaakte appel-peren-walnotentaart met veel honing erin en de favoriete pruimentaart van onze gastvrouw.

Zo wilden de gesprekken wel vlotten, totdat wij omstreeks twaalf uur ons op alle fronten voldaan en tevreden konden voelen. In die opperbeste stemming namen we afscheid en stapten we naar buiten: het waaide hard, het rook naar herfst en paddestoelen en we hoefden maar een kwartiertje te rijden. Heel zachtjes begon het te regenen.

Een keer op de A6 geraakt ontaardde de regen al gauw in een flinke herfststorm, het kletterde stevig op het dak van het oude peugeootje, de ruitenwissers zwoegden en al snel bgon de voorruit te beslaan. Windvlagen probeerden ons van de weg te duwen en terwijl ik aan het stuur (geen stuurbekrachtiging) sjorde, begon een rood lampje op het dashboard op te gloeien. Wat betekende dat? Naast het waarschuwingslampje stond een pictogram met een afbeelding erop die nog het meeste deed denken aan een broodrooster. Was de motor aan het vastlopen?

Gelukkig was er een tankstation vlakbij dat open was. De regen kwam nu met bakken naar beneden. Ik parkeerde de auto, sprong eruit, rende de winkel binnen en vroeg aan een man die zich achter kogelvrij glas verschanst had, of er ook iemand in de buurt was met verstand van auto's??

'Ik mag niet achter de kassa vandaan, mevrouw' zei hij. Dat snapte ik ook wel, moederziel alleen op een bedrijventerrein langs de grote weg, dan moet je jezelf wel op laten sluiten, dat was wel duidelijk. Toch vertelde ik hem maar, wat er aan de hand leek te zijn.
'U moet koelit hebben, staat daar, bij de motorolie!' wees hij. Ik keek hem niet begrijpend aan. 'Koelvloeistof, koelit'! riep hij nu iets harder. 'Daarachteraan in een grote plastic fles!'. Ik ging op zoek. Hier had ik goddorie een leesbril bij nodig. Maar jawel hoor, uiteindelijk vond ik, helemaal onderin en achteraan, de laatste fles Coolit, koelvloeistof.

Snel naar buiten maar weer en de motorkap opengezet om eens goed te kijken. Overal leken wel reservoirs te zitten met doppen erop waar je aan kon draaien. Welke moesten we hebben? Hopeloos!

Achter ons stopte een witte auto om benzine te tanken. Een vrolijke donkere jongen met een wit vest aan en een capuchon over z'n hoofd tegen de regen sprong eruit, tankte en rende de winkel binnen om te betalen. Toen hij er weer uitkwam riep hij tegen ons: 'Moet je de koelvloeistoftank hebben? Die zit daar!' Hij danste om ons en de auto heen en wees naar een plastic reservoir met een grote schroefdop erop. 'Voorzichtig opendraaien, want hij staat nog onder druk.'

Geweldig , die hindernis was genomen, dank je wel aardige jongeman in het duistere Almere om 12 uur 's nachts in de stromende regen!!

Al snel daarna was de tank opengedraaid en de gehele fles koelvloeistof erin gegoten. We vervolgden onze weg, de autoruiten nog steeds beslagen, de regen kletterend op het dak, zonder rode lichtjes en broodroosters op het dashboard. Nog eens 10 minuten later waren we thuis.

krijtmolen d'Admiraal

Dit is een mooie website waarin een bijzondere plek wordt voorgesteld: krijtmolen d'Admiraal in Buiksloot te Amsterdam.