Ik maak wederom een portfolio. Dit keer voor een registratietraject als lerarenopleider. Het lastige is, dat als je een week verder bent, er al weer zoveel gebeurd en veranderd is, dat je alles weer zou kunnen aanvullen. 't Is een erg dynamisch bestaan op dit moment.
Wat is nu de waarde van een dergelijke exercitie? Voor anderen is die waarde niet groot, vermoed ik. Voor mijzelf is er een heel tijdelijke waarde, die van het moment van reflectie. Wat dit oplevert, kan ik ondanks dat tijdelijke dan juist weer niet zien, in ieder geval niet op korte termijn.
Het is ook niet iets, waar je langdurig mee bezig moet zijn, want dan word je horendol, alles is dan veranderbaar, vloeibaar en staat niet vast.
zondag 13 september 2009
dinsdag 1 september 2009
serieus
Op de Noorderzon zagen we een voorstelling waar we helemaal voor naar de Oosterpoort moesten wandelen (is het dan nog wel echt Noorderzon??).
De voorstelling ging over een bruiloft waar een en ander zodanig fout ging, dat er een duiveluitdrijving moest worden verricht. Dat leidde uiteindelijk tot een geslaagde uitdrijving en een dode bruid.
Het bijzondere was, dat het geheel in het Hebreeuws was, met hier en daar een beetje Jiddisch. Geen van beide kon ik verstaan. Boven het toneel werd met een lichtkrant een vertaling geprojecteerd. Die liep jammer genoeg niet gelijk met de gesproken tekst op het toneel.
Het andere bijzondere was, dat ik ook met vertaling helemaal niets begreep van de voorstelling. Alles leunde zwaar op oudtestamentische teksten, het veelvuldig aanroepen van god met zijn vele namen en veel verwijzingen naar zonde, schuld, boete, straf en lijden. Er werd veel gebeden en gesmeekt en geweend. Alles was in het zwart en wit met wat modderigs ertussen. Toen er dan toch een wat kleuriger scene was, was dat meteen een verbeelding van de zondige wereld: meisjes in mooie jurken en een lied en dansen!! Verder kon er nergens ook maar een lachje af; dan is een uur en drie kwartier wel erg lang hoor! Welk verhaal waarom nu verteld moest worden kon ik niet achterhalen.
Ik kon het maar moeilijk volhouden. Wel werd ik heel nieuwsgierig naar het Jiddisch, ik zou daar wel meer van willen weten.
We waren te laat terug in het plantsoen om onze vrienden te zien spelen. Volgend jaar misschien
De voorstelling ging over een bruiloft waar een en ander zodanig fout ging, dat er een duiveluitdrijving moest worden verricht. Dat leidde uiteindelijk tot een geslaagde uitdrijving en een dode bruid.
Het bijzondere was, dat het geheel in het Hebreeuws was, met hier en daar een beetje Jiddisch. Geen van beide kon ik verstaan. Boven het toneel werd met een lichtkrant een vertaling geprojecteerd. Die liep jammer genoeg niet gelijk met de gesproken tekst op het toneel.
Het andere bijzondere was, dat ik ook met vertaling helemaal niets begreep van de voorstelling. Alles leunde zwaar op oudtestamentische teksten, het veelvuldig aanroepen van god met zijn vele namen en veel verwijzingen naar zonde, schuld, boete, straf en lijden. Er werd veel gebeden en gesmeekt en geweend. Alles was in het zwart en wit met wat modderigs ertussen. Toen er dan toch een wat kleuriger scene was, was dat meteen een verbeelding van de zondige wereld: meisjes in mooie jurken en een lied en dansen!! Verder kon er nergens ook maar een lachje af; dan is een uur en drie kwartier wel erg lang hoor! Welk verhaal waarom nu verteld moest worden kon ik niet achterhalen.
Ik kon het maar moeilijk volhouden. Wel werd ik heel nieuwsgierig naar het Jiddisch, ik zou daar wel meer van willen weten.
We waren te laat terug in het plantsoen om onze vrienden te zien spelen. Volgend jaar misschien
Abonneren op:
Posts (Atom)
