Ik heb er eens over nagedacht, op z'n Janboerenfluitjes, economie van de koude grond, zogezegd.
De kredietcrisis is zo ontstaan: banken en financiele instellingen hebben mensen die het eigenlijk niet konden betalen allerlei leningen aangesmeerd in de vorm van hypotheken en super-de-luxe creditcards. De bedragen van die leningen kwamen vervolgens op de balans van die banken, waarmee niet betaalde schulden toch een waarde kregen toegekend. Op dat moment ontstond er 'virtueel' geld. Geld dat de mensen die het moesten betalen niet hadden, maar waarmee de banken zich wel rijk rekenden.
Dat geld moest nog even verdiend worden door de schuldenaren. Toen dat niet lukte, moest dat geld er dus even bijgemaakt worden en dat gebeurde ook. In de VS heeft de overheid de virtuele waarde van de uitstaande slechte hypotheken en leningen 'gekocht'. In feite betekende dat, dat het geld om die hypotheken te betalen er werd bijgemaakt.
Geld bijdrukken leidt over het algemeen tot inflatie. Veel geld bijdrukken leidt tot veel inflatie.
Is inflatie slecht?
Nee, het is een goede manier om bestaande (nominale) schulden relatief minder waard te laten worden. Wel ontstaat er een vraag om loonstijgingen en dat is dan ook, waarom Bos cs (inderdaad, niet Balkenende cs) vanaf 2011 de lonen willen matigen. De inflatie zal tegen die tijd flink merkbaar worden.
Dus wat betekent dat?
Als je nog iets wilt aanschaffen, iets duurs, doe het dan nu. Straks kun je het niet meer betalen.
Hypotheekbezitters: jullie nominale schuld wordt relatief goedkoper. Doe daar je voordeel mee. Knap je huis op en maak het duurzaam.
Dat is wat wij in ieder geval gaan doen!
vrijdag 27 maart 2009
zondag 15 maart 2009
eentonigheid
18 jaar geleden verhuisden mijn geliefde en ik met onze jongedames naar Almere. Er was een baan gevonden in Amsterdam, maar zelfs in de Bijlmer hoogbouw Kruitberg en Groeneveen wilden de woningbouwverenigingen ons niet hebben, bang voor betalingsproblemen; met die caissiere bij de Albert Heijn en een beginnend schrijvertje liep je teveel risico!. Een huis kopen in Almere kon gek genoeg wel! Ik vind het nog steeds jammer, dat ik niet wat harder en creatiever naar woonruimte in Amsterdam heb gezocht.
Almere was dus tweede keus, omdat er niets anders was. Maar we probeerden er wat van te maken. We maakten lange wandelingen om de stad te ontdekken en natuurlijk waren we gecharmeerd van het wijkje 'De realiteit'. Net zoals de huidige ambitieuze wethouder voor ruimtelijke ordening Adri Duyvestein dachten wij, dat Almere wel mogelijkheden had, ook voor ons. Maar mijn geliefde kwam niet aan de bak in het culturele circuit van Almere, domweg omdat dat er niet was. Dat ik mij razendsnel bijschoolde tot eerstegraads leraar hielp ook niets, het duurde tot het jaar 2000 voordat ik een baan vond op het juiste niveau in mijn woonplaats. Dat kwam te laat, want we waren al begonnen met het kiezen van een school voor voortgezet onderwijs voor onze oudste jongedame. De enige school die wij nog wel aantrekkelijk vonden (ik had er zelf nog stage gelopen), bood niet het juiste schooltype aan. Alle andere scholen hadden een populatie van 2000 leerlingen of meer, bij een van de scholen startten er zelfs veertig brugklassen dat jaar. Dat vonden wij teveel!
Vanaf het moment dat onze oudste jongedame in de brugklas zat, stonden wij te trappelen van ongeduld om te mogen vertrekken uit Almere. We waren de gele en grauwwitte bakstenen, de noodgebouwen en -lokalen, de rechte straten, de krappe tuintjes waarover op mooie zomerdagen Andre Hazes galmde en de eindeloze reeks vliegtuigen boven ons hoofd zat. Het gebrek aan voorzieningen, de minimale collectie in de bibliotheek, de saaie en voorspelbare winkels, het suffe aanbod in bioscoop en schouwburg, het kon ons niet bekoren. Altijd alleen maar meer van hetzelfde! De vrienden die we hadden weten te maken, waren alweer verhuisd, naar Amsterdam, Zeewolde, Blaricum of de Veluwe.
Adri Duyvestein verwoordde zaterdag 14 maart in een paginagroot artikel in de Volkskrant dezelfde bezwaren die wij 7 jaar geleden ook hadden toen wij Almere opgelucht verlieten. We verhuisden naar een voormalige, veel kleinere arbeiderswoning uit de jaren dertig in het Gooi, dichtbij de school voor voortgezet onderwijs waar onze jongedames hun lessen volgden. De keuze voor die school werd gemaakt op basis van irrationele overwegingen, waarvan de belangrijkste de sfeer, de omvang en het aantal leerlingen, toen slechts 900, waren. De dames voelden zich er thuis en daar ging het om.
De dames zijn nu alweer de deur uit. De buurt waar wij nog wonen is heterogeen, er wonen mensen van allerlei pluimage; bejaarden, academici, verpleegkundigen, leraren, hoveniers, Turken, Marokkanen en projectleiders, schrijvers, makelaars en timmerlieden. Ze hebben jonge kinderen die op de speelplaats voor ons huis spelen, schoolgaande kinderen en kinderen die het huis alweer uit zijn en met de kleinkinderen langskomen. Er zijn een supermarkt, een bakker, een bloemenwinkel, twee kappers, een slager, een visboer, een pizzeria een groentenman, een fysiotherapeut, een huisarts, een tandarts, een bibliotheek, een postagentschap met kopieerwinkel, een kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang, een basisschool, een buurthuis en twee cafetaria's annex cafe in een straal van 500 meter rondom ons huis. Binnen een kwartier fietsen een station, een filmhuis, diverse andere winkels uit allerlei sectoren en drie scholen voor voortgezet onderwijs. Kom daar in Almere maar eens om!
Nu moet Almere nog steeds aantrekkelijk worden gemaakt voor nieuwe groepen uit de samenleving. Groepen die hopelijk wat leven in de brouwerij kunnen brengen. Maar, Adri Duyvestein zei het al: dat kan niet zonder werkgelegenheid en een betere ontsluiting van de stad. Vanuit mijn huidige woonplaats ben ik met het openbaar vervoer binnen een half uur op mijn werk hartje Amsterdam, terwijl je daar vanuit Almere drie kwartier over doet. Als je dan in de gelukkige omstandigheid bent, dat je kunt kiezen, wat kies je dan?
Almere was dus tweede keus, omdat er niets anders was. Maar we probeerden er wat van te maken. We maakten lange wandelingen om de stad te ontdekken en natuurlijk waren we gecharmeerd van het wijkje 'De realiteit'. Net zoals de huidige ambitieuze wethouder voor ruimtelijke ordening Adri Duyvestein dachten wij, dat Almere wel mogelijkheden had, ook voor ons. Maar mijn geliefde kwam niet aan de bak in het culturele circuit van Almere, domweg omdat dat er niet was. Dat ik mij razendsnel bijschoolde tot eerstegraads leraar hielp ook niets, het duurde tot het jaar 2000 voordat ik een baan vond op het juiste niveau in mijn woonplaats. Dat kwam te laat, want we waren al begonnen met het kiezen van een school voor voortgezet onderwijs voor onze oudste jongedame. De enige school die wij nog wel aantrekkelijk vonden (ik had er zelf nog stage gelopen), bood niet het juiste schooltype aan. Alle andere scholen hadden een populatie van 2000 leerlingen of meer, bij een van de scholen startten er zelfs veertig brugklassen dat jaar. Dat vonden wij teveel!
Vanaf het moment dat onze oudste jongedame in de brugklas zat, stonden wij te trappelen van ongeduld om te mogen vertrekken uit Almere. We waren de gele en grauwwitte bakstenen, de noodgebouwen en -lokalen, de rechte straten, de krappe tuintjes waarover op mooie zomerdagen Andre Hazes galmde en de eindeloze reeks vliegtuigen boven ons hoofd zat. Het gebrek aan voorzieningen, de minimale collectie in de bibliotheek, de saaie en voorspelbare winkels, het suffe aanbod in bioscoop en schouwburg, het kon ons niet bekoren. Altijd alleen maar meer van hetzelfde! De vrienden die we hadden weten te maken, waren alweer verhuisd, naar Amsterdam, Zeewolde, Blaricum of de Veluwe.
Adri Duyvestein verwoordde zaterdag 14 maart in een paginagroot artikel in de Volkskrant dezelfde bezwaren die wij 7 jaar geleden ook hadden toen wij Almere opgelucht verlieten. We verhuisden naar een voormalige, veel kleinere arbeiderswoning uit de jaren dertig in het Gooi, dichtbij de school voor voortgezet onderwijs waar onze jongedames hun lessen volgden. De keuze voor die school werd gemaakt op basis van irrationele overwegingen, waarvan de belangrijkste de sfeer, de omvang en het aantal leerlingen, toen slechts 900, waren. De dames voelden zich er thuis en daar ging het om.
De dames zijn nu alweer de deur uit. De buurt waar wij nog wonen is heterogeen, er wonen mensen van allerlei pluimage; bejaarden, academici, verpleegkundigen, leraren, hoveniers, Turken, Marokkanen en projectleiders, schrijvers, makelaars en timmerlieden. Ze hebben jonge kinderen die op de speelplaats voor ons huis spelen, schoolgaande kinderen en kinderen die het huis alweer uit zijn en met de kleinkinderen langskomen. Er zijn een supermarkt, een bakker, een bloemenwinkel, twee kappers, een slager, een visboer, een pizzeria een groentenman, een fysiotherapeut, een huisarts, een tandarts, een bibliotheek, een postagentschap met kopieerwinkel, een kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang, een basisschool, een buurthuis en twee cafetaria's annex cafe in een straal van 500 meter rondom ons huis. Binnen een kwartier fietsen een station, een filmhuis, diverse andere winkels uit allerlei sectoren en drie scholen voor voortgezet onderwijs. Kom daar in Almere maar eens om!
Nu moet Almere nog steeds aantrekkelijk worden gemaakt voor nieuwe groepen uit de samenleving. Groepen die hopelijk wat leven in de brouwerij kunnen brengen. Maar, Adri Duyvestein zei het al: dat kan niet zonder werkgelegenheid en een betere ontsluiting van de stad. Vanuit mijn huidige woonplaats ben ik met het openbaar vervoer binnen een half uur op mijn werk hartje Amsterdam, terwijl je daar vanuit Almere drie kwartier over doet. Als je dan in de gelukkige omstandigheid bent, dat je kunt kiezen, wat kies je dan?
donderdag 12 maart 2009
uit eten!
Ha, mooi boek. Het Diner van Herman Koch. Voor mensen die willen weten hoe het er in een echt sjiek restaurant aan toe gaat.
Leuk is vooral het geleuter van de 'gerant' bij elk gerecht. Hilarisch. Herman Koch is een meesterlijk verteller, die allerlei associaties weet op te roepen.
De lezers zien de verwende elite van Nederland aan zich voorbij trekken: mannetje, vrouwtje, hoogopgeleid en bij voorkeur kinderloos. Ze zitten zich gewoonlijk aan tafel met elkaar te vervelen. Gelukkig is daar de ober die een flinke portie onzin uitkraamt bij het opdienen van elk gerecht. Heeft het stel gelukkig weer iets om met elkaar te bespreken. Dat wil zeggen, als de ober het juiste register opentrekt. Zoniet, dan wordt de amusementswaarde van het uitje als onvoldoende beoordeeld en de eetgelegenheid gediskwalificeerd.
Dit boek verhaalt over een diner in een sjiek restauriant waaraan vier familieleden deelnemen. Het aperitief bestaat uit een roze champagne van het huis. Fijne traktatie, denk je dan. Maar dat liep net even anders. Lees dit boek, je wordt er gelukkig van!
mijl op zeven
Gisteren moest ik in Almere Haven zijn, op lesbezoek bij een LIO. Nu is dat maar 15 kilometer van mijn huis verwijderd, dus mijn grotegeliefde zei "ga toch op de fiets" ! Ergens had hij wel gelijk, ware het niet, dat mijn 13 jaar oude 'nieuwe' fiets (gekocht van een bonus bij een reorganisatie!) wat achterstallig onderhoud heeft. De versnellingen doen het niet en de ketting moet bijgesteld worden. Dan is hij weer prima. Alleen, dat kan voorlopig niet, want ik moet er elke dag op naar het station.
Toch maar met het treintje en kortingkaart en bus, deze keer. Het viel nog mee, om 22 over heel vertrekken en om zes over heel aankomen, iets meer dan drie kwartier onderweg. Dat is net zo snel als met de fiets. Voor de zekerheid wat marge genomen, zodat ik toch een half uur moest zien stuk te slaan in het bruisende hart van Almere Haven. Ik kan niet met droge ogen over deze plek spreken, wat een treurigheid. Alleen maar steen, bordkarton en beton. Vormgeving eind jaren '70, zonder enig gevoel voor wat wonen behoort te zijn in elkaar geknutseld. Levenloos en verstoken van enige warmte.
Gelukkig kon ik al snel de school in, waar leuke leerlingen en leuke mensen hard werken om er iets van te maken. Ik hoop, dat zij er minder last van hebben dan ik!
De les was gezellig, met leerzame zaken erin die aanleiding geven tot reflectie, ook voor mij!
Toch maar met het treintje en kortingkaart en bus, deze keer. Het viel nog mee, om 22 over heel vertrekken en om zes over heel aankomen, iets meer dan drie kwartier onderweg. Dat is net zo snel als met de fiets. Voor de zekerheid wat marge genomen, zodat ik toch een half uur moest zien stuk te slaan in het bruisende hart van Almere Haven. Ik kan niet met droge ogen over deze plek spreken, wat een treurigheid. Alleen maar steen, bordkarton en beton. Vormgeving eind jaren '70, zonder enig gevoel voor wat wonen behoort te zijn in elkaar geknutseld. Levenloos en verstoken van enige warmte.
Gelukkig kon ik al snel de school in, waar leuke leerlingen en leuke mensen hard werken om er iets van te maken. Ik hoop, dat zij er minder last van hebben dan ik!
De les was gezellig, met leerzame zaken erin die aanleiding geven tot reflectie, ook voor mij!
maandag 2 maart 2009
vernieuwen
Ook ik ben aan het vernieuwen. Nadat ik mijn auto naar elders op de wereld heb gestuurd waar hij nog veel goeds kan doen, ben ik begonnen met autodelen. Immers, mijn auto stond, nu ik lekker weer in Amsterdam werk, het grootste deel van de week niets te doen. En dat is eigenlijk heel inefficient (en duur).
Dit weekend togen wij dus met een fijne Peugeot 206 naar Eindhoven, alwaar oudste jongedame haar verjaardag vierde met heerlijk gebraden kippetjes en super biologische veldsla met bieten. MMMM.
Het enige wat jammer isaan de peugeot, is de versnellingsbak: bij een Toyota is dat een soepel pookje, bij een Peugeot is dat een houterig bakje waar je flink door moeet douwen. Voordeel is wel, dat hij niet zomaar uit z'n achteruit schiet terwijl je gas geeft. Dat deed de Toyota soms, heel lastig.
De Peugeot is ook verbijsterend zuinig met de benzine. Daar laat zich 10 jaar ontwikkeling echt wel gelden.
Vandaag ging ik met een 107-tje naar Haarlem op lesbezoek. Ook hier geen problemen, behalve dan, dat ik natuurlijk weer aan het dwalen sloeg. Gelukkig kwam ik nog op tijd.
Ik ben benieuwd hoe dit op de lange termijn gaat bevallen. Meer volgt!
Dit weekend togen wij dus met een fijne Peugeot 206 naar Eindhoven, alwaar oudste jongedame haar verjaardag vierde met heerlijk gebraden kippetjes en super biologische veldsla met bieten. MMMM.
Het enige wat jammer isaan de peugeot, is de versnellingsbak: bij een Toyota is dat een soepel pookje, bij een Peugeot is dat een houterig bakje waar je flink door moeet douwen. Voordeel is wel, dat hij niet zomaar uit z'n achteruit schiet terwijl je gas geeft. Dat deed de Toyota soms, heel lastig.
De Peugeot is ook verbijsterend zuinig met de benzine. Daar laat zich 10 jaar ontwikkeling echt wel gelden.
Vandaag ging ik met een 107-tje naar Haarlem op lesbezoek. Ook hier geen problemen, behalve dan, dat ik natuurlijk weer aan het dwalen sloeg. Gelukkig kwam ik nog op tijd.
Ik ben benieuwd hoe dit op de lange termijn gaat bevallen. Meer volgt!
Abonneren op:
Posts (Atom)
