Twee weken geleden was hij nog geknipt. Precies zoals hij het graag had, het fijne witte haar lekker kort, een beetje springerig maar toch keurig, de net zo witte, tot een ringbaardje verlengde bakkebaarden netjes gelijk geknipt. Dat was ook gisteren nog zo, behalve dan, dat zijn haar nu een beetje in de war zat.
De vertrouwde bril boven de gesloten ogen deed denken aan de momenten dat hij het gebed voor het avondeten opzegde; ook dan waren de ogen gesloten en de bril eigenlijk overbodig.
Al het andere liet nog maar een glimps zien van wat hij eens was; een opgewekte man met een goed gevoel voor humor en een warm hart. Een ijzersterke man, een echte volhouder. Nu hield die bril hem herkenbaar voor de vele vrienden en bekenden die langs zijn kist trokken om hem voor het laatst te groeten.
De kapper zal niet meer komen en zijn haar blijft voorgoed een beetje in de war. Zijn bril houdt hij nog wel even op.
zaterdag 31 januari 2009
zaterdag 10 januari 2009
leine
Leine gezien en gehoord in Paradiso afgelopen donderdag. Ze bracht een aantal prachtige luisterliedjes. Ook kwamen er nog wat mooie muzikanten mee, het Zapp String Quartet ( alleen ze waren met z'n drieen, vreselijk goed zijn deze muzikanten en wat leuk dat ze met Leine mee kwamen spelen!)
Het is moeilijk een zaal te boeien met liedjes die een scherp gehoor en serieuze aandacht vragen. Toch lukte het Leine voor het grootste deel van de avond. Bij sommige liedjes, vooral aan het begin, moest ik denken aan Joni Mitchell, waarvan ik in de jaren tachtig van de vorige eeuw de enige lp die ik van haar had, grijs draaide. Wat geweldig als een vrouw zo'n stem en zo'n kracht heeft.
Dat belooft nog wat, Leine! Hier is ze, bij een ander optreden:
Ik was lang niet in Paradiso geweest, de laatste keer was bij een studiebijeenkomst van de Hogeschool van Amsterdam zo'n vier jaar geleden, waar ik toen al bijna vertrokken was. Afgeladen was het toen wel, verder herinner ik mij helemaal niets van die dag. Dat geeft ook niet.
Mijn eerste associatie bij binnenkomst in Paradiso afgelopen donderdag was dan ook niet met de HvA, maar met een plaats die nog verder teruggaat in mijn persoonlijke geschiedenis: Vera in Groningen, eind jaren 70. Daar stond het op zo'n avond bij voorkeur blauw van de sigaretten- en andere rook. Knappe mensen die toen nog konden zingen!
Donderdag echter was er geen sprake van rook: de lampen konden hun heldere werk doen en ik was in de gelegenheid om de mooie glas in lood ramen achter in de zaal eens goed te bekijken.
Ook ontvingen wij die avond het doodsbericht van de vroegere collega van mijn lief, Linie. Alles heeft zijn eigen tijd en plaats en een voormalige kerk waar mooi gezongen wordt biedt ruimte voor overdenking. Een gedenkwaardige avond was het...............
Het is moeilijk een zaal te boeien met liedjes die een scherp gehoor en serieuze aandacht vragen. Toch lukte het Leine voor het grootste deel van de avond. Bij sommige liedjes, vooral aan het begin, moest ik denken aan Joni Mitchell, waarvan ik in de jaren tachtig van de vorige eeuw de enige lp die ik van haar had, grijs draaide. Wat geweldig als een vrouw zo'n stem en zo'n kracht heeft.
Dat belooft nog wat, Leine! Hier is ze, bij een ander optreden:
Ik was lang niet in Paradiso geweest, de laatste keer was bij een studiebijeenkomst van de Hogeschool van Amsterdam zo'n vier jaar geleden, waar ik toen al bijna vertrokken was. Afgeladen was het toen wel, verder herinner ik mij helemaal niets van die dag. Dat geeft ook niet.
Mijn eerste associatie bij binnenkomst in Paradiso afgelopen donderdag was dan ook niet met de HvA, maar met een plaats die nog verder teruggaat in mijn persoonlijke geschiedenis: Vera in Groningen, eind jaren 70. Daar stond het op zo'n avond bij voorkeur blauw van de sigaretten- en andere rook. Knappe mensen die toen nog konden zingen!
Donderdag echter was er geen sprake van rook: de lampen konden hun heldere werk doen en ik was in de gelegenheid om de mooie glas in lood ramen achter in de zaal eens goed te bekijken.
Ook ontvingen wij die avond het doodsbericht van de vroegere collega van mijn lief, Linie. Alles heeft zijn eigen tijd en plaats en een voormalige kerk waar mooi gezongen wordt biedt ruimte voor overdenking. Een gedenkwaardige avond was het...............
donderdag 1 januari 2009
weird
Door omstandigheden kom ik tegenwoordig wat vaker in het nieuwe stadshart van Almere.
De weidse pleinen en ruime boulevards met de onverhoeds terugwijkende of juist overhellende gevels van torenflats, bioscopen en luxe boekhandels zorgen ervoor, dat je voortdurend op je hoede bent. Je weet niet, wat je aan de overkant of onderaan de zich plotseling uitrollende trappen of in de onbehaaglijke, met benzinedampen gevulde parkeergarages te wachten staat.
De ene keer is er een hap uit een gebouw genomen, waardoor je onder een trapeziumachtig gebouw door loopt, de andere keer moet je een uitgestrekt grijsmarmeren plein over waarvan de overkant zich in het naastgelegen gegalvaniseerde Weerwater lijkt te storten.
Er zijn onwaarschijnlijke, felle kleurencombinaties hoog aan gevels: oranje en felgroen, soms ook geel. Sommige gebouwen lijken door die kleuren vervaarlijk uit te puilen. Je denkt dat je koorts hebt, of anders ben je op een of andere manier gedrogeerd, je voelt je als een trippende smurfin.
Dit is de vervreemding en ontmenselijking van een stad. Hier horen alleen stripfiguren thuis. Dit is een design nachtmerrie waarin er van alles teveel is: te groot, te schuin, te scherp, te hoog of te diep. En te onvriendelijk.
Gelukkig hoef je hier niet te blijven en heb je ook niets nodig.
De weidse pleinen en ruime boulevards met de onverhoeds terugwijkende of juist overhellende gevels van torenflats, bioscopen en luxe boekhandels zorgen ervoor, dat je voortdurend op je hoede bent. Je weet niet, wat je aan de overkant of onderaan de zich plotseling uitrollende trappen of in de onbehaaglijke, met benzinedampen gevulde parkeergarages te wachten staat.
De ene keer is er een hap uit een gebouw genomen, waardoor je onder een trapeziumachtig gebouw door loopt, de andere keer moet je een uitgestrekt grijsmarmeren plein over waarvan de overkant zich in het naastgelegen gegalvaniseerde Weerwater lijkt te storten.
Er zijn onwaarschijnlijke, felle kleurencombinaties hoog aan gevels: oranje en felgroen, soms ook geel. Sommige gebouwen lijken door die kleuren vervaarlijk uit te puilen. Je denkt dat je koorts hebt, of anders ben je op een of andere manier gedrogeerd, je voelt je als een trippende smurfin.
Dit is de vervreemding en ontmenselijking van een stad. Hier horen alleen stripfiguren thuis. Dit is een design nachtmerrie waarin er van alles teveel is: te groot, te schuin, te scherp, te hoog of te diep. En te onvriendelijk.
Gelukkig hoef je hier niet te blijven en heb je ook niets nodig.
Abonneren op:
Posts (Atom)
