derde kerstdag in de trein

Gisteren weer eens in het dierbare Groningen geweest; samen met grotegeliefde en oudste jongedame cs onze jongste jongedame cs ontmoet en nog wat oude vrienden. Met dit gezelschap hebben we de voorstelling Help in de Stadsschouwburg gezien. Leuke voorstelling op een fijne plek waar ik goede herinneringen aan bewaar.

Omdat er in mijn auto nog maar twee personen passen, leek het die ochtend leuker om met zijn allen met de trein te gaan. Die trein bleek wel heel erg stampvol te zijn en tot overmaat van ramp was er een damesclubje, plattelandsvrouwen ofzo, dat zo nodig meerstemmig kerstliedjes moest zingen. Bij dat soort clubjes is er altijd wel iemand, die ten onrechte de sopraanpartij voor haar rekening neemt met als resultaat een soort vals gepiep en gegil dat voor de hoge tonen door moet gaan. Ook nu was dat het geval; niet te harden voor mensen die veel muziek horen en een absoluut gehoor hebben! Een meisje van een jaar of drie dat aanvankelijk opgewekt zat te spelen en te lezen, kon er ook niet tegen (kinderen en dronkaards spreken de waarheid) en begon te roepen 'Ophouden, ophouden! Ophouden, ophouden, ophouden!' Toch gingen de dames er onverstoorbaar mee door tot Assen. Daar werden we gelukkig van dit stelletje valse kraaien verlost.
Ik blijf het onbeschoft vinden om jezelf zo op te dringen aan je omgeving. Als het scholieren waren geweest, waren ze vast en zeker direct uit de trein gezet.

De voorstelling in de Stadsschouwburg maakte gelukkig weer veel goed, vrolijke muziek, die echt geramd zit en niet vals klonk en een goed verhaal, lekker energiek gespeeld. Ook bleken er na afloop nog veel meer goede bekenden te zijn, waardoor de nazit het karakter van een reunie kreeg. Onverwacht leuk!
Daarna lekker gegeten met z'n allen in het Feith huis; mooie en verzorgde gerechten hadden ze daar en gelukkig was er ook lekker veel extra groente bij de verschillende schotels. De calvados stond niet op de kaart maar was er toch wel en zo had ik ook eens een lekkere afsluiter van een diner. Ik hoefde nu immers ook niet de BOB te zijn!

De terugreis verliep heel voorspoedig, het was minder druk in de trein, de mensen maakten geen lawaai want iedereen was moe op dat tijdstip. Ook in het nu donkere Naarden was alle sneeuw echt weg.

krenterigheid in de wereldwinkel

In de Wereldwinkel vlakbij mijn woonplaats, waar ik wel eens vaker iets koop en die gevestigd is op een absolute A-locatie in Het Gooi, zocht ik een mooie kerstkaart uit voor iemand die ik zeer waardeer. Achterop de kaart zat een plakkertje: 1,30 stond daar op. Best duur eigenlijk voor een stukje paars karton en wat glitter met een enveloppe erbij, maar voor iemand die ik waardeer heb ik dat wel over. Bovendien, er waren nog veel duurdere kaarten ook, sommige kostten wel 5 euro!

Met deze overwegingen in het hoofd begaf ik mij uiteindelijk maar naar de kassa. Daar stond de bejaarde vrijwilligster met de geblondeerde haren, de rode designbril en de schelle stem dienstbaar te zijn aan het goede doel. Ze is een beetje doof en daarom praat ze altijd wat schreeuwerig, een beetje zoals een vlaamse gaai. 'Eén dertig is dat dan,' riep ze tegen me en scande de kaart waarna het getal 1,40 verscheen in de display van de kassa. 'Oh, nee, het is één veertig!'
"Maar er staat één dertig op hoor," protesteerde ik.
'Ja, dat is wel zo, maar ze zijn duurder geworden' antwoordde de geblondeerde weldoenster en ze begon alvast het prijsstickertje waarop 1,30 stond, van de kaart af te peuteren. Dat vond ik een wel heel speciale handeling voor iemand die op een fout betrapt wordt en ik besloot dan ook, mij hier niet zomaar bij neer te leggen. Dadelijk was het einde hiervan helemaal zoek, dan kon alles net zo goed meteen vele euro's duurder uitpakken dan erop stond!

"Nou," zei ik, "als er één dertig op staat, dan betaal ik ook één dertig en geen één veertig."
'Maar het is voor de Wereldwinkel?!' riep de bejaarde blondine verontwaardigd uit.
"Kan me niks schelen," antwoordde ik bot, "ook wie in de Wereldwinkel werkt, moet zich aan zulke simpele afspraken houden".

De zelfverklaarde weldoenster sprak me niet langer tegen, ik legde 2 euro neer en kreeg 70 eurocent terug.
'Ziet u wel, 70 cent' sprak ze afgemeten, de kin hoog in de lucht en de blik afgewend, fier op oneindig. Weer iemand die arme hongerige mensen zelfs met Kerst nog geen 10 cent extra gunt, krenterig wijf, sprak uit haar houding.
Het was moeilijk, er trots op te zijn een oplichter ontmaskerd te hebben!

koelit

Wij hadden heerlijk gegeten bij onze vrienden in Almere Haven: pompoensoep, risotto met veel champignons en witte wijn, een fantastische salade en tenslotte ook nog een door grotegeliefde gemaakte appel-peren-walnotentaart met veel honing erin en de favoriete pruimentaart van onze gastvrouw.

Zo wilden de gesprekken wel vlotten, totdat wij omstreeks twaalf uur ons op alle fronten voldaan en tevreden konden voelen. In die opperbeste stemming namen we afscheid en stapten we naar buiten: het waaide hard, het rook naar herfst en paddestoelen en we hoefden maar een kwartiertje te rijden. Heel zachtjes begon het te regenen.

Een keer op de A6 geraakt ontaardde de regen al gauw in een flinke herfststorm, het kletterde stevig op het dak van het oude peugeootje, de ruitenwissers zwoegden en al snel bgon de voorruit te beslaan. Windvlagen probeerden ons van de weg te duwen en terwijl ik aan het stuur (geen stuurbekrachtiging) sjorde, begon een rood lampje op het dashboard op te gloeien. Wat betekende dat? Naast het waarschuwingslampje stond een pictogram met een afbeelding erop die nog het meeste deed denken aan een broodrooster. Was de motor aan het vastlopen?

Gelukkig was er een tankstation vlakbij dat open was. De regen kwam nu met bakken naar beneden. Ik parkeerde de auto, sprong eruit, rende de winkel binnen en vroeg aan een man die zich achter kogelvrij glas verschanst had, of er ook iemand in de buurt was met verstand van auto's??

'Ik mag niet achter de kassa vandaan, mevrouw' zei hij. Dat snapte ik ook wel, moederziel alleen op een bedrijventerrein langs de grote weg, dan moet je jezelf wel op laten sluiten, dat was wel duidelijk. Toch vertelde ik hem maar, wat er aan de hand leek te zijn.
'U moet koelit hebben, staat daar, bij de motorolie!' wees hij. Ik keek hem niet begrijpend aan. 'Koelvloeistof, koelit'! riep hij nu iets harder. 'Daarachteraan in een grote plastic fles!'. Ik ging op zoek. Hier had ik goddorie een leesbril bij nodig. Maar jawel hoor, uiteindelijk vond ik, helemaal onderin en achteraan, de laatste fles Coolit, koelvloeistof.

Snel naar buiten maar weer en de motorkap opengezet om eens goed te kijken. Overal leken wel reservoirs te zitten met doppen erop waar je aan kon draaien. Welke moesten we hebben? Hopeloos!

Achter ons stopte een witte auto om benzine te tanken. Een vrolijke donkere jongen met een wit vest aan en een capuchon over z'n hoofd tegen de regen sprong eruit, tankte en rende de winkel binnen om te betalen. Toen hij er weer uitkwam riep hij tegen ons: 'Moet je de koelvloeistoftank hebben? Die zit daar!' Hij danste om ons en de auto heen en wees naar een plastic reservoir met een grote schroefdop erop. 'Voorzichtig opendraaien, want hij staat nog onder druk.'

Geweldig , die hindernis was genomen, dank je wel aardige jongeman in het duistere Almere om 12 uur 's nachts in de stromende regen!!

Al snel daarna was de tank opengedraaid en de gehele fles koelvloeistof erin gegoten. We vervolgden onze weg, de autoruiten nog steeds beslagen, de regen kletterend op het dak, zonder rode lichtjes en broodroosters op het dashboard. Nog eens 10 minuten later waren we thuis.

krijtmolen d'Admiraal

Dit is een mooie website waarin een bijzondere plek wordt voorgesteld: krijtmolen d'Admiraal in Buiksloot te Amsterdam.

portfolio

Ik maak wederom een portfolio. Dit keer voor een registratietraject als lerarenopleider. Het lastige is, dat als je een week verder bent, er al weer zoveel gebeurd en veranderd is, dat je alles weer zou kunnen aanvullen. 't Is een erg dynamisch bestaan op dit moment.

Wat is nu de waarde van een dergelijke exercitie? Voor anderen is die waarde niet groot, vermoed ik. Voor mijzelf is er een heel tijdelijke waarde, die van het moment van reflectie. Wat dit oplevert, kan ik ondanks dat tijdelijke dan juist weer niet zien, in ieder geval niet op korte termijn.
Het is ook niet iets, waar je langdurig mee bezig moet zijn, want dan word je horendol, alles is dan veranderbaar, vloeibaar en staat niet vast.

serieus

Op de Noorderzon zagen we een voorstelling waar we helemaal voor naar de Oosterpoort moesten wandelen (is het dan nog wel echt Noorderzon??).
De voorstelling ging over een bruiloft waar een en ander zodanig fout ging, dat er een duiveluitdrijving moest worden verricht. Dat leidde uiteindelijk tot een geslaagde uitdrijving en een dode bruid.

Het bijzondere was, dat het geheel in het Hebreeuws was, met hier en daar een beetje Jiddisch. Geen van beide kon ik verstaan. Boven het toneel werd met een lichtkrant een vertaling geprojecteerd. Die liep jammer genoeg niet gelijk met de gesproken tekst op het toneel.

Het andere bijzondere was, dat ik ook met vertaling helemaal niets begreep van de voorstelling. Alles leunde zwaar op oudtestamentische teksten, het veelvuldig aanroepen van god met zijn vele namen en veel verwijzingen naar zonde, schuld, boete, straf en lijden. Er werd veel gebeden en gesmeekt en geweend. Alles was in het zwart en wit met wat modderigs ertussen. Toen er dan toch een wat kleuriger scene was, was dat meteen een verbeelding van de zondige wereld: meisjes in mooie jurken en een lied en dansen!! Verder kon er nergens ook maar een lachje af; dan is een uur en drie kwartier wel erg lang hoor! Welk verhaal waarom nu verteld moest worden kon ik niet achterhalen.

Ik kon het maar moeilijk volhouden. Wel werd ik heel nieuwsgierig naar het Jiddisch, ik zou daar wel meer van willen weten.

We waren te laat terug in het plantsoen om onze vrienden te zien spelen. Volgend jaar misschien

feestelijkheden

Zaterdagavond was de Vesting uitgestorven. De kraampjes waren net neergezet door gespierde jongemannen en verder was er helemaal niemand.

Zaterdagavond 20.00 uur


De volgende dag omstreeks 16.00 uur zag het er heel anders uit, kijk maar!!

Zondagmiddag 16.00 uur


De snoepverkoper had het helemaal niet druk.

Snoep


Voor het overige waren er vooral veel kraampjes met dameskleding en accessoires, boeiend hoor! Gelukkig waren er ook boekenverkopers en kon ik nog een mooi boek kopen!

de aalmoes

En nog even een nagekomen mededeling:
Bij De Aalmoes hebben ze lekker eten, tegen een redelijke prijs. Ook hoef je niet lang te wachten op je hapje.

Verder zorgen ze goed voor je spullen: toen grotegeliefde zijn Moleskin notitieboekje liet liggen, bleken ze het gewoon een hele week bij de kassa voor hem bewaard te hebben.

Hulde en duizend zoenen voor de medewerkers van De Aalmoes!!

glanzend

Daar is hij dan, onze woonwagen voor en na behandeling. Iets donkerder van kleur, hoewel ook de veranderende kleuren van de vorderende zomer daar iets aan toevoegen. Het wordt weer een plaatje!


Voor:


Na:

hoogzomer

Buiten is het prachtig en lekker warm, binnen is het heerlijk koel. Onze zomerklus vordert gestaag, hoewel de landerigheid soms toeslaat en we wel eens iets anders zouden willen doen. We hebben nu twee weken besteed aan het grondig schoonmaken, schuren en beitsen van onze woonwagen cq studeerkamer en nog is het niet af, hoewel de grootste klussen nu vergevorderd zijn. Maar altijd kom je wel weer iets kleins tegen: een hoekje dat werd vergeten, een gevoelig stukje hout dat is weggerot. Beter denken wij niet aan hoe het eruit ziet als het klaar is, maar alleen aan wat er nu moet gebeuren en zal worden aangepakt

Hopelijk zal deze grondige behandeling de woonwagen voor langere tijd beschermen tegen weersinvloeden, zodat wij nog jaren van kunnen genieten van dat mooie plekje in de tuin!

wat een mooi land toch

Gewandeld in en nabij het Thueringer woud. Geurige weiden aangetroffen rondom Steinbach.


Ook een 'naturtheater', een openluchttheater dat helaas gesloten was, alleen bestemd voor de plaatselijke bevolking zeker? Jammer.

thrillers

Even melding maken van een merkwaardig fenomeen: ik lees graag thrillers, dat is niet het bijzondere. Het bijzondere zit hem in, hoe ik thrillers lees.

Bijvoorbeeld:

Op dit moment lees ik 'Mystic River' van Dennis Lehane. Het is erg goed geschreven, het is verdomd goed geschreven, ik geloof deze schrijver helemaal, ik ga helemaal mee en zijn personages worden bijna mijn familie.

Maar:

Aan het eind van het hoofdstuk (hoofdstuk 3) waarin gewag wordt gemaakt van een sympathiek liefdespaar, Brendan en zijn bloedmooie Katie, is de sfeer en stemming dermate dreigend geworden, dat ik bijna niet verder durf te lezen, zo bang ben ik dat deze twee mooie mensen die niemand kwaad hebben gedaan en alleen maar hun lieve leventje op orde proberen te krijgen iets zal overkomen. En er zal hen ook iets overkomen, de meest verschrikkelijke dingen! Ik aarzel en met tegenzin sla ik het boek open.

De andere thriller waar ik mee bezig ben, is er een van Stieg Larsson. Zijn boeken zijn erg dik en worden een ware verslaving zodra ik er een keer aan begonnen ben. Het zijn echte page-turners. Het maakt ook echt niet uit hoe verschrikkelijk de gebeurtenissen zijn, verder lezen moet en zal ik.

Waarom schrik ik in het ene geval terug voor het geweld en de dreiging en smul ik er in het andere geval van? Hoe komt dat?

Geen idee. Dat zal ik dus moeten uitzoeken.

competitie met mezelf

Nu ik weer naar de sportschool moet om vastlopende schouders te voorkomen, heb ik iets nieuws verzonnen om mezelf mee te vermaken tussen het zweten en beulen door. Tijdens het roeien probeer ik uit te rekenen waar ik zal eindigen op de stopwatch na het roeien van 2 kilometer. Deze berekeningen stranden onherroepelijk halverwege omdat elke voorspelling teniet gedaan wordt door de eigen irrationele wens om beter te zijn dan voorspeld. Dat betekent, dat het rekenen opnieuw gestart moet, met nieuwe gegevens, die dan binnen de kortste keren weer achterhaald blijken te zijn. Op die manier heb ik mijn eindtijd voor de twee kilometer weten te verlagen van 10 minuten 40 seconden tot 9 minuten 53 seconden. Een aanzienlijke, niet te voorspellen en vast ook niet te handhaven verbetering. Wat een rare competitie is dat toch!

brood

De stad Leuven staat vol met mooie beelden. Zo zie je hier de bakkersknecht met een plaat heerlijke verse broden op de kop van de winkelstraat.

erg academisch

Ook dit vond ik een mooi beeld, wie halen er vandaag de toga's af en voor welke gelegenheid?

mooi

Wat zou je hier nog onder willen zetten?


Volgens grotegeliefde moet hier staan, liefst in potjeslatijn: ' studenten dienen het bier niet op te drinken, maar over hun hoofd te gieten'.

leuven 1

Ik ben even naar Leuven geweest: de Onderwijs Research Dagen waren daar en ik mocht er naar toe. In de schaarse vrije uurtjes geprobeerd toch wat van het stadje te zien. Op onze wandelingen kwamen wij onder meer dit tegen:





vooral het brommertje links is een mooi extra in het verhaal dat deze foto vertelt; de dynamiek van de jeugd, het verlangen naar vrijheid en onafhankelijkheid en de snelheid en vaart waarmee het leven geleefd wordt komen er mooi in tot uitdrukking. Mooie foto!

twitter 2

Mijn bevindingen van het Twitterfront
Sommige mensen hebben het heel erg druk met Twitteren, zo druk dat je je afvraagt, of ze wel tijd hebben om te eten: Govert Schilling bijvoorbeeld was de hele tijd bezig met de lancering van de Atlantis die iets in de Hubble moet gaan repareren, hij kwam zelfs te laat voor zijn Spaanse les en andere mensen gaan zelfs heel hard en lang fietsen en twitteren tegelijk.

Eerlijk gezegd vind ik het wel fijn om een wandeling te kunnen maken in de felle noordoosten wind, tussen de schaapjes en hun stuiterende lammetjes zonder dat ik mijn gedachten aan anderen wil toevertrouwen. Het is het zelfs verukkelijk om eens geheel zonder gedachten tussen die stuiterende en blatende lammeren door te kuieren. Niets denken is heel verhelderend!

nagekomen vakantiebericht

ergens zit een merelnest

Merels zijn over het algemeen tamelijk domme logge vogels. Ze maken veel lawaai, scheren rakelings over je hoofd en als de ramen gewassen zijn, willen ze er doorheen. Deze onhandige schepsels hebben bedacht dat ze wel in de klimroos voor ons huis kunnen nestelen. Misschien zaten zij er vorig jaar ook? Bij nadere inspectie valt er weinig te zien; toch moeten hier tussen de doorns twee merels zitten.
Nu maar wachten tot de eitjes uitkomen en de eerste mereltjes uit de klauwen van onze rode kater weten te blijven.

mooie vreemde hemelstrepen

Snel wat foto's gemaakt. Dit is een uitsnede van een grotere foto van de hemel boven Naarden omstreeks 19.45 uur op 4 mei 2009.

ik ben ook tegen!

Grappig, zoals mensen tegen verandering zijn. Gedurende onze wandelingen komen wij steeds vaker dit soort pamfletten tegen. Het daarin bedoelde verkeersplan is erop gericht het doorgaand verkeer uit de vesting te weren. Zoals het nu is, is er elke ochtend een stroom sluipverkeer richting Amsterdam en aan het eind van de dag een stroom sluipverkeer in de omgekeerde richting. Weldenkende vestingbewoners en bewoners uit de omliggende wijken mijden die route door de vesting dan ook. Als doorgaand verkeer dat ook moet, gaat dat heus niet via de erachter liggende straatjes een weg zoeken om toch in Amsterdam te geraken!
Het verminderen van het aantal parkeerplaatsen in de blauwe zone, betaald parkeren of parkeren met een vergunning, maakt het de vestingbewoners inderdaad wat moeilijker om al hun auto's voor hun eigen deur te parkeren. De meeste bezoekers daarentegen maken allang gebruik van de grotere, gratis parkeerplaatsen bij de verschillende in- en uitgangen van de vesting.
Echte duurzame bedrijvigheid ontbreekt in de vesting, op de boekhandel, de Albert Heijn en wat kroegen na. Het is dus helemaal geen slecht idee om de aantrekkelijkheid van de vesting te gebruiken om meer echte inkomsten te genereren. Dat daarvoor een oerlelijke parkeerplaats boven op de Vestingwal aan de westzijde zal worden gebruikt is heel positief: de toekomst van de auto ziet er somber uit, deze vierkante meters kunnen op een veel sympathiekere manier benut worden. Ook is er een prima busverbinding direct beschikbaar, de bushalte ligt er al voor de deur.
Het veranderen van het Ruysdaelplein in parkeerplaatsen vind ik ook erg jammer, beter kunnen de bewoners van de vesting hun auto afschaffen, of buiten de Vestingwallen parkeren, of gaan autodelen. Dat is ook veel gezelliger. Het monumentale karakter van de vesting wordt al erg genoeg aangetast door de ofwel voortjakkerende automobilisten die een short-cut denken te nemen ofwel door de overal geparkeerde, lelijke, grote PC Hooft tractors die zeer binnenkort niet meer kunnen rijden vanwege de schaarse en dure brandstof.

Nou ja zeg, zo kun je overal wel tegen zijn!

natuur?

Ondanks alle kommer en kwel (koninginnedag) werd er toch flink gewandeld en gevaren en pret gemaakt de afgelopen vrije dagen. Eerst maar eens wat moois vanaf 't Hooft voor Muiderberg.


Daar in de verte kwam mijn geliefde aangeroeid met een zelfgebakken taart en slagroom, om ons luilakken te verwennen.
We wandelden en speelden wat op dit onbewoonde eiland, 't Hooft.


En we hingen wat op het dek rond, in de verte de bedrijvigheid van Almere Marina, met de onvermijdelijke libelletenten in opbouw, hier gelukkig ver, ver weg.


Om nu te zeggen dat wij ons in de vrije natuur bevonden is wat teveel eer, maar we waren wel even heel erg lekker buiten, in de wind en in de zon en op het water. Lekker!

wat is leren?

Je kunt er maar steeds niet echt de vinger op leggen: we doen bijvoorbeeld spelletjes, sudoku. De makkelijke krabbelen we bijna verveeld vol en de moeilijke laten ons tandenknarsend ploeteren. Op een niveau daar tussenin ontdekken we een nieuwe strategie, waarmee we even later ook de moeilijke goed kunnen doen.
Wat gebeurt er toch in je hoofd?
Je leert al doende. Al doende bedenk of ontdek je nieuwe strategieen, die na veel toepassen nog eens verbeterd worden totdat je ook een moeilijker probleem ermee oplost.

Daar moet een onderwijskundige toch wel raad mee weten!
Het is ook geen geheim: geef een moeilijk probleem en laat ermee tobben totdat alle moeilijkheden in kaart gebracht zijn. Geef vervolgens een minder complex probleem en laat dat hardop denkend oplossen door je studenten of leerlingen: de strategie wordt blootgelegd. Geef daarna weer een nieuw probleem enzovoorts. Je moet zelf wel iets afweten van van het probleem zelf en de mogelijke strategieen. Zorg dan nog voor succeservaringen en voor veel afwisseling. Spannend en leuk!

twitter

Ik doe nu voor de tweede keer iets met twitter. De eerste keer was er, nadat ik een foto'tje had geplaatst, meteen een onbekende meneer die wel een follower van mij wilde worden. Daar schrok ik zo van, dat ik er meteen weer mee ophield. Blocken en opdoeken!
Dus onbekenden, begin er maar niet aan, word maar niet mijn 'follower'.
Na gesprekken met mijn grote geliefde nog maar eens proberen of het wat voor mij is, per slot beleeft hij er wel plezier aan. Nu vind ik weer iets anders, wat mij erg stoort: het woord 'followers'.
Dat is een woord, waar ik niet van houd: ik zelf ben niet het volgzame type en van mensen die wel graag volgen moet ik niets hebben.
Maar, ik geef het dan maar even een kans.......

rouw

Hoe langer ik erover nadenk, hoe erger ik de gebeurtenissen van vandaag vind.
Wat voor iedereen een ontspannen en vrolijke feestdag is waarbij je je bijna familie van elkaar kunt voelen, zal nooit meer zo warm en gezellig kunnen verlopen als we gewend zijn.

Een of andere zak vond het nodig om zijn frustraties bot te vieren op hem onbekende mensen die samen stonden te kijken en te zwaaien naar onze eigen koninklijke familie, mensen die gewoon een fijne dag hadden met elkaar.
Iemand die zijn eigen leven maar niet voor elkaar kon krijgen en dat wilde wreken op de mensen die ogenschijnlijk alles hebben waar hij naar verlangde: een lief en goed gezin, geen financiele zorgen.
Iemand die de hele wereld verantwoordelijk wilde maken voor zijn eigen falen en zijn eigen ongeluk. Iemand die niet zelf verantwoordelijk wilde zijn voor zijn leven en zijn eigen beslissingen. Iemand die daarom het leven van anderen de vernieling in joeg. Waaronder dat van drie kinderen.

Vanaf nu moeten we op onze hoede zijn bij gelegenheden waaar veel mensen gezamenlijk een feest vieren. Gefrustreerde mannen die amok willen maken kunnen het gelukkige samenzijn kapot maken en je leven verwoesten om niks.
Treurig.

schaapachtig

Nooit eerder gezien!
Tijdens onze avondwandeling langs de vredige weiden die ons vestingstadje omringen, slechts wat afgeleid door het verkeer van de A1 achter ons, passeerden we een groepje van vier schapen dat zich daar wat vermeide.
Bij nader inzien bleek er iets merkwaardigs aan de hand: een schaap, dat er wat voddiger van vacht uitzag dan de andere lag op de grond, terwijl een tweede schaap zich naar haar toebewoog. Bij wat langer toekijken zag je dat het niet bij een beweging - in - de - richting - van bleef, maar dat er een heuse kopstoot werd uitgedeeld. En niet een kopstoot, nee, vele tientallen in een stevig tempo.
De andere twee schapendames keken toe, goedkeurend? Eerder schaapachtig.
Het slachtofferschaap dat op de grond lag, probeerde nog wat op te staan hier en daar, maar gaf al gauw de moed weer op, berustte, als het ware in de ritmisch toegediende beukende klappen op haar hoofd. De dader pauzeerde weer, nam een wat langer aanloopje en hervatte haar zware taak; het doodbeuken van een soortgenoot. Na zeker tien minuten beuken ging zij, moe geworden, er toe over met haar voorpoten op de borst en schouders van haar zusterooi te trappelen.

Onder het vetrouwde zoemen van de A1 hing een stilte die ik alleen van onbegrijpelijke ongelukken ken.

Ze is zeker ziek en wordt uit haar lijden verlost, opperde ik met schorre stem, of misschien moet ze bevallen en helpen ze haar een handje door haar pijnbeleving uit te schakelen.
Op de vestingwal verderop liep een schaap, dat al geschoren was, te kleumen.

kredietcrisis

Ik heb er eens over nagedacht, op z'n Janboerenfluitjes, economie van de koude grond, zogezegd.

De kredietcrisis is zo ontstaan: banken en financiele instellingen hebben mensen die het eigenlijk niet konden betalen allerlei leningen aangesmeerd in de vorm van hypotheken en super-de-luxe creditcards. De bedragen van die leningen kwamen vervolgens op de balans van die banken, waarmee niet betaalde schulden toch een waarde kregen toegekend. Op dat moment ontstond er 'virtueel' geld. Geld dat de mensen die het moesten betalen niet hadden, maar waarmee de banken zich wel rijk rekenden.

Dat geld moest nog even verdiend worden door de schuldenaren. Toen dat niet lukte, moest dat geld er dus even bijgemaakt worden en dat gebeurde ook. In de VS heeft de overheid de virtuele waarde van de uitstaande slechte hypotheken en leningen 'gekocht'. In feite betekende dat, dat het geld om die hypotheken te betalen er werd bijgemaakt.
Geld bijdrukken leidt over het algemeen tot inflatie. Veel geld bijdrukken leidt tot veel inflatie.

Is inflatie slecht?
Nee, het is een goede manier om bestaande (nominale) schulden relatief minder waard te laten worden. Wel ontstaat er een vraag om loonstijgingen en dat is dan ook, waarom Bos cs (inderdaad, niet Balkenende cs) vanaf 2011 de lonen willen matigen. De inflatie zal tegen die tijd flink merkbaar worden.

Dus wat betekent dat?
Als je nog iets wilt aanschaffen, iets duurs, doe het dan nu. Straks kun je het niet meer betalen.
Hypotheekbezitters: jullie nominale schuld wordt relatief goedkoper. Doe daar je voordeel mee. Knap je huis op en maak het duurzaam.
Dat is wat wij in ieder geval gaan doen!

eentonigheid

18 jaar geleden verhuisden mijn geliefde en ik met onze jongedames naar Almere. Er was een baan gevonden in Amsterdam, maar zelfs in de Bijlmer hoogbouw Kruitberg en Groeneveen wilden de woningbouwverenigingen ons niet hebben, bang voor betalingsproblemen; met die caissiere bij de Albert Heijn en een beginnend schrijvertje liep je teveel risico!. Een huis kopen in Almere kon gek genoeg wel! Ik vind het nog steeds jammer, dat ik niet wat harder en creatiever naar woonruimte in Amsterdam heb gezocht.

Almere was dus tweede keus, omdat er niets anders was. Maar we probeerden er wat van te maken. We maakten lange wandelingen om de stad te ontdekken en natuurlijk waren we gecharmeerd van het wijkje 'De realiteit'. Net zoals de huidige ambitieuze wethouder voor ruimtelijke ordening Adri Duyvestein dachten wij, dat Almere wel mogelijkheden had, ook voor ons. Maar mijn geliefde kwam niet aan de bak in het culturele circuit van Almere, domweg omdat dat er niet was. Dat ik mij razendsnel bijschoolde tot eerstegraads leraar hielp ook niets, het duurde tot het jaar 2000 voordat ik een baan vond op het juiste niveau in mijn woonplaats. Dat kwam te laat, want we waren al begonnen met het kiezen van een school voor voortgezet onderwijs voor onze oudste jongedame. De enige school die wij nog wel aantrekkelijk vonden (ik had er zelf nog stage gelopen), bood niet het juiste schooltype aan. Alle andere scholen hadden een populatie van 2000 leerlingen of meer, bij een van de scholen startten er zelfs veertig brugklassen dat jaar. Dat vonden wij teveel!

Vanaf het moment dat onze oudste jongedame in de brugklas zat, stonden wij te trappelen van ongeduld om te mogen vertrekken uit Almere. We waren de gele en grauwwitte bakstenen, de noodgebouwen en -lokalen, de rechte straten, de krappe tuintjes waarover op mooie zomerdagen Andre Hazes galmde en de eindeloze reeks vliegtuigen boven ons hoofd zat. Het gebrek aan voorzieningen, de minimale collectie in de bibliotheek, de saaie en voorspelbare winkels, het suffe aanbod in bioscoop en schouwburg, het kon ons niet bekoren. Altijd alleen maar meer van hetzelfde! De vrienden die we hadden weten te maken, waren alweer verhuisd, naar Amsterdam, Zeewolde, Blaricum of de Veluwe.

Adri Duyvestein verwoordde zaterdag 14 maart in een paginagroot artikel in de Volkskrant dezelfde bezwaren die wij 7 jaar geleden ook hadden toen wij Almere opgelucht verlieten. We verhuisden naar een voormalige, veel kleinere arbeiderswoning uit de jaren dertig in het Gooi, dichtbij de school voor voortgezet onderwijs waar onze jongedames hun lessen volgden. De keuze voor die school werd gemaakt op basis van irrationele overwegingen, waarvan de belangrijkste de sfeer, de omvang en het aantal leerlingen, toen slechts 900, waren. De dames voelden zich er thuis en daar ging het om.

De dames zijn nu alweer de deur uit. De buurt waar wij nog wonen is heterogeen, er wonen mensen van allerlei pluimage; bejaarden, academici, verpleegkundigen, leraren, hoveniers, Turken, Marokkanen en projectleiders, schrijvers, makelaars en timmerlieden. Ze hebben jonge kinderen die op de speelplaats voor ons huis spelen, schoolgaande kinderen en kinderen die het huis alweer uit zijn en met de kleinkinderen langskomen. Er zijn een supermarkt, een bakker, een bloemenwinkel, twee kappers, een slager, een visboer, een pizzeria een groentenman, een fysiotherapeut, een huisarts, een tandarts, een bibliotheek, een postagentschap met kopieerwinkel, een kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang, een basisschool, een buurthuis en twee cafetaria's annex cafe in een straal van 500 meter rondom ons huis. Binnen een kwartier fietsen een station, een filmhuis, diverse andere winkels uit allerlei sectoren en drie scholen voor voortgezet onderwijs. Kom daar in Almere maar eens om!

Nu moet Almere nog steeds aantrekkelijk worden gemaakt voor nieuwe groepen uit de samenleving. Groepen die hopelijk wat leven in de brouwerij kunnen brengen. Maar, Adri Duyvestein zei het al: dat kan niet zonder werkgelegenheid en een betere ontsluiting van de stad. Vanuit mijn huidige woonplaats ben ik met het openbaar vervoer binnen een half uur op mijn werk hartje Amsterdam, terwijl je daar vanuit Almere drie kwartier over doet. Als je dan in de gelukkige omstandigheid bent, dat je kunt kiezen, wat kies je dan?

uit eten!

Ha, mooi boek. Het Diner van Herman Koch. Voor mensen die willen weten hoe het er in een echt sjiek restaurant aan toe gaat.
Leuk is vooral het geleuter van de 'gerant' bij elk gerecht. Hilarisch. Herman Koch is een meesterlijk verteller, die allerlei associaties weet op te roepen.

De lezers zien de verwende elite van Nederland aan zich voorbij trekken: mannetje, vrouwtje, hoogopgeleid en bij voorkeur kinderloos. Ze zitten zich gewoonlijk aan tafel met elkaar te vervelen. Gelukkig is daar de ober die een flinke portie onzin uitkraamt bij het opdienen van elk gerecht. Heeft het stel gelukkig weer iets om met elkaar te bespreken. Dat wil zeggen, als de ober het juiste register opentrekt. Zoniet, dan wordt de amusementswaarde van het uitje als onvoldoende beoordeeld en de eetgelegenheid gediskwalificeerd.

Dit boek verhaalt over een diner in een sjiek restauriant waaraan vier familieleden deelnemen. Het aperitief bestaat uit een roze champagne van het huis. Fijne traktatie, denk je dan. Maar dat liep net even anders. Lees dit boek, je wordt er gelukkig van!

mijl op zeven

Gisteren moest ik in Almere Haven zijn, op lesbezoek bij een LIO. Nu is dat maar 15 kilometer van mijn huis verwijderd, dus mijn grotegeliefde zei "ga toch op de fiets" ! Ergens had hij wel gelijk, ware het niet, dat mijn 13 jaar oude 'nieuwe' fiets (gekocht van een bonus bij een reorganisatie!) wat achterstallig onderhoud heeft. De versnellingen doen het niet en de ketting moet bijgesteld worden. Dan is hij weer prima. Alleen, dat kan voorlopig niet, want ik moet er elke dag op naar het station.
Toch maar met het treintje en kortingkaart en bus, deze keer. Het viel nog mee, om 22 over heel vertrekken en om zes over heel aankomen, iets meer dan drie kwartier onderweg. Dat is net zo snel als met de fiets. Voor de zekerheid wat marge genomen, zodat ik toch een half uur moest zien stuk te slaan in het bruisende hart van Almere Haven. Ik kan niet met droge ogen over deze plek spreken, wat een treurigheid. Alleen maar steen, bordkarton en beton. Vormgeving eind jaren '70, zonder enig gevoel voor wat wonen behoort te zijn in elkaar geknutseld. Levenloos en verstoken van enige warmte.
Gelukkig kon ik al snel de school in, waar leuke leerlingen en leuke mensen hard werken om er iets van te maken. Ik hoop, dat zij er minder last van hebben dan ik!
De les was gezellig, met leerzame zaken erin die aanleiding geven tot reflectie, ook voor mij!

vernieuwen

Ook ik ben aan het vernieuwen. Nadat ik mijn auto naar elders op de wereld heb gestuurd waar hij nog veel goeds kan doen, ben ik begonnen met autodelen. Immers, mijn auto stond, nu ik lekker weer in Amsterdam werk, het grootste deel van de week niets te doen. En dat is eigenlijk heel inefficient (en duur).

Dit weekend togen wij dus met een fijne Peugeot 206 naar Eindhoven, alwaar oudste jongedame haar verjaardag vierde met heerlijk gebraden kippetjes en super biologische veldsla met bieten. MMMM.
Het enige wat jammer isaan de peugeot, is de versnellingsbak: bij een Toyota is dat een soepel pookje, bij een Peugeot is dat een houterig bakje waar je flink door moeet douwen. Voordeel is wel, dat hij niet zomaar uit z'n achteruit schiet terwijl je gas geeft. Dat deed de Toyota soms, heel lastig.
De Peugeot is ook verbijsterend zuinig met de benzine. Daar laat zich 10 jaar ontwikkeling echt wel gelden.
Vandaag ging ik met een 107-tje naar Haarlem op lesbezoek. Ook hier geen problemen, behalve dan, dat ik natuurlijk weer aan het dwalen sloeg. Gelukkig kwam ik nog op tijd.

Ik ben benieuwd hoe dit op de lange termijn gaat bevallen. Meer volgt!

beye, beye

Nadat ik mijn auto had weggebracht voor een grote beurt, kreeg ik slechte berichten: de remleidingen zijn ingeroest en de plaat waarop ze vast zitten, moet vervangen worden! dat kost 500 euro! De waterpomp hangt los, die moeten we vastzetten en dan moet er ook een nieuwe distributieriem op! Dat kost 400 euro. De stuurkolom moet opnieuw gestabiliseerd worden, dat kost 200 euro! De banden achter hebben nog maar 2 mm profiel, die moeten vervangen worden. Dat kost 150 euro! En zo zou ik om een auto die nog geen 1000 euro waard is, 1400 euro uitmoeten geven om ermee te kunnen blijven rijden.

Mooi niet! zei ik tegen de garagemeneer. Dan ga ik wel Greenwheels rijden!
De Toyota heb ik dus maar laten staan, met een beetje geluk kan hij verscheept worden naar een warm land, alwaar hij opgelapt nog jaren trouwe dienst kan doen, misschien wel voor een verpleegkundige ofzo, die de kindertjes in de dorpen ermee op kan zoeken en ze vitaminepillen en dktp prikken geeft. Het is ze van harte gegund!

laatste groet

Twee weken geleden was hij nog geknipt. Precies zoals hij het graag had, het fijne witte haar lekker kort, een beetje springerig maar toch keurig, de net zo witte, tot een ringbaardje verlengde bakkebaarden netjes gelijk geknipt. Dat was ook gisteren nog zo, behalve dan, dat zijn haar nu een beetje in de war zat.
De vertrouwde bril boven de gesloten ogen deed denken aan de momenten dat hij het gebed voor het avondeten opzegde; ook dan waren de ogen gesloten en de bril eigenlijk overbodig.
Al het andere liet nog maar een glimps zien van wat hij eens was; een opgewekte man met een goed gevoel voor humor en een warm hart. Een ijzersterke man, een echte volhouder. Nu hield die bril hem herkenbaar voor de vele vrienden en bekenden die langs zijn kist trokken om hem voor het laatst te groeten.
De kapper zal niet meer komen en zijn haar blijft voorgoed een beetje in de war. Zijn bril houdt hij nog wel even op.

leine

Leine gezien en gehoord in Paradiso afgelopen donderdag. Ze bracht een aantal prachtige luisterliedjes. Ook kwamen er nog wat mooie muzikanten mee, het Zapp String Quartet ( alleen ze waren met z'n drieen, vreselijk goed zijn deze muzikanten en wat leuk dat ze met Leine mee kwamen spelen!)

Het is moeilijk een zaal te boeien met liedjes die een scherp gehoor en serieuze aandacht vragen. Toch lukte het Leine voor het grootste deel van de avond. Bij sommige liedjes, vooral aan het begin, moest ik denken aan Joni Mitchell, waarvan ik in de jaren tachtig van de vorige eeuw de enige lp die ik van haar had, grijs draaide. Wat geweldig als een vrouw zo'n stem en zo'n kracht heeft.
Dat belooft nog wat, Leine! Hier is ze, bij een ander optreden:



Ik was lang niet in Paradiso geweest, de laatste keer was bij een studiebijeenkomst van de Hogeschool van Amsterdam zo'n vier jaar geleden, waar ik toen al bijna vertrokken was. Afgeladen was het toen wel, verder herinner ik mij helemaal niets van die dag. Dat geeft ook niet.

Mijn eerste associatie bij binnenkomst in Paradiso afgelopen donderdag was dan ook niet met de HvA, maar met een plaats die nog verder teruggaat in mijn persoonlijke geschiedenis: Vera in Groningen, eind jaren 70. Daar stond het op zo'n avond bij voorkeur blauw van de sigaretten- en andere rook. Knappe mensen die toen nog konden zingen!
Donderdag echter was er geen sprake van rook: de lampen konden hun heldere werk doen en ik was in de gelegenheid om de mooie glas in lood ramen achter in de zaal eens goed te bekijken.

Ook ontvingen wij die avond het doodsbericht van de vroegere collega van mijn lief, Linie. Alles heeft zijn eigen tijd en plaats en een voormalige kerk waar mooi gezongen wordt biedt ruimte voor overdenking. Een gedenkwaardige avond was het...............

weird

Door omstandigheden kom ik tegenwoordig wat vaker in het nieuwe stadshart van Almere.

De weidse pleinen en ruime boulevards met de onverhoeds terugwijkende of juist overhellende gevels van torenflats, bioscopen en luxe boekhandels zorgen ervoor, dat je voortdurend op je hoede bent. Je weet niet, wat je aan de overkant of onderaan de zich plotseling uitrollende trappen of in de onbehaaglijke, met benzinedampen gevulde parkeergarages te wachten staat.
De ene keer is er een hap uit een gebouw genomen, waardoor je onder een trapeziumachtig gebouw door loopt, de andere keer moet je een uitgestrekt grijsmarmeren plein over waarvan de overkant zich in het naastgelegen gegalvaniseerde Weerwater lijkt te storten.
Er zijn onwaarschijnlijke, felle kleurencombinaties hoog aan gevels: oranje en felgroen, soms ook geel. Sommige gebouwen lijken door die kleuren vervaarlijk uit te puilen. Je denkt dat je koorts hebt, of anders ben je op een of andere manier gedrogeerd, je voelt je als een trippende smurfin.
Dit is de vervreemding en ontmenselijking van een stad. Hier horen alleen stripfiguren thuis. Dit is een design nachtmerrie waarin er van alles teveel is: te groot, te schuin, te scherp, te hoog of te diep. En te onvriendelijk.
Gelukkig hoef je hier niet te blijven en heb je ook niets nodig.

mooie wandelbestemming