Veranderingen

Lang geleden dat ik hier was! Ik weet nog niet, of ik hier wel dezelfde intensiteit ga bereiken die ik in mijn vorige weblog had. 

Ik heb nu geen foto's gemaakt van de tuin, die toch uitbundiger bloeit dan ooit. Ik heb geen verslag gedaan van de ontwikkelingen na het slopen van het nare pampasgras; de perenboom, het tuinkruidenbed, de nieuwe aardbeienakker afgeschermd van de wind door een nieuwe ligusterheg. En ik heb ook niets verteld over de veranderingen die plaatsvinden in je huis, als ook de laatste vogel het nest heeft verlaten.

Maar dat geeft niet. Alles heeft zijn natuurlijke loop, de fasen in je leven volgen elkaar op natuurlijke wijze op. Het einde is voor iedereen in feite even voorspelbaar. En het einde is voor iedereen even ver weg, hoe oud of ziek je ook bent.

Daarom vind ik mijn tuin zo mooi: de steeds zich herhalende cyclus van opnieuw groeien bloeien vrucht dragen en afsterven............. Mooier kan het niet.

Bed van violen

Al twee weken vraag ik mij af, hoe het toch komt, dat de prachtige blauwe en witte violen in de mooie aardewerken potten op ons terras erbij staan, alsof er iemand met zijn dikke billen in is gaan zitten. Niet even netjes op de knieen gegaan, nee, hup, voluit met de bibs erin geploft. Het ziet er niet uit! (Plaatjes komen nog niet, even geduld, ajb)

Hoe het komt?

Twee merels vinden viooltjes lekker. Ze eten met smaak de geurige bloempjes als je er even niet naar kijkt. Bijna had ik de kat op ze afgestuurd!

Intussen is onze tuin een bloemenzee van rozen. Ik koop of krijg er vrijwel elk jaar een en steeds weet ik er een plaatsje voor te vinden. Verder heb ik, toen ik gisteren op weg naar huis weer helemaal treurig werd over wat er allemaal mis is in het onderwijs, even een omweg gemaakt, langs de kwekerij en daar fijne geurige bloemen ingeslagen. Even geen narigheid, geen list en bedrog, geen e- bullying en geen intimidaties. Lekker natuurlijke kleuren en geuren, een fijne maaltijd en verder helemaal niets. 

Kleine kauw

Niets is zo prettig als in onze woonkamer met de tuindeuren open een beetje te neuzelen aan tafel en af en toe naar buiten te lopen. Ook kwam ik na een korte pauzeronde door de tuin poddorie alweer met een hand vol aardbeien van eigen bodem terug! 

Dat zijn de zegeningen van het thuiswerken: ingebouwde airconditioning die bestaat uit een prachtige kastanjeboom die al te felle zonnestralen weert; verse boontjeskoffie en hele potten thee;  een kamer waar het gewoon stil kan zijn; werk dat echt vordert; een bloemenweelde voor en achter het huis, wat wil je nog meer!

O ja en later op de middag een schare kauwtjes die een gewond jong beschermt tegen onze rode kater, met veel lawaai. Dit kauwtje wilde gered worden door mij. Kauwtjes hebben blauwe ogen, dat is alvast iets nieuws ! Of hij het gaat redden? To be continued!

Opnieuw beginnen

Ik heb mijn vorige weblog nu bijna leeg gehaald, dat wil zeggen, ik heb alle berichten op klad gezet en zal, als ik de tijd ervoor vind, een selectie eruit maken.  

Ik ga namelijk niet meer schrijven over onderwijs; het gemopper en gedoe wil ik vanaf nu ver van mij houden. Liefst heb ik het over tuinen, schilderijen, gedichten of een mooie gebeurtenis. Het onderwijs is werk, en dat laat ik in het vervolg daar waar het hoort, niet bij mij thuis.

Verandering van spijs doet eten. Het is best leuk om helemaal met niets opnieuw te beginnen.