Zelle in Sneek

Gisteravond waren wij in Sneek, in het theater. Dat is gevestigd in het oude postkantoor aan de Westersingel. Je rijdt er zo naar toe, prima.
We zagen een geweldige voorstelling van Freark Smink, geregisseerd door Hans Man in't Veld over de zonderlinge maar toch zeer populaire dominee Zelle die overal in de provincie zijn donderpreken af stak en en passant aanschoof voor het zondagse maal van de betreffende kerkeraadsleden, niet zelden Friese hereboeren in goeden doen. Over die voorstelling valt nog veel meer te vertellen, maar eigenlijk is het het beste om hem te gaan zien! Zelden zo'n mooie warme en eerlijke commentaren op de mannen van god gehoord en gezien.

Dat postkantoor waarin het theater nu is gevestigd is een verhaal apart. Het werd gebouwd in de jaren 60 en voorzien van een werkelijk schitterende wandschildering van 50 meter lang van Bouke Ylstra, die toen nog piepjong geweest moet zijn. Gelukkig stelt men in Sneek alles in het werk om dit mooie kunstwerk te bewaren. Bouke Ylstra is nog steeds zeer productief en maakt nu vooral figuratief werk dat ik prachtig vind. Hier vind je er voorbeelden van:
http://www.boukeylstra.nl/

stropdas

Ik zag Wouter Bos vandaag op tv. Hij vertelde hoe ontzettend zorgvuldig hij zijn minister van wonen en integratie een kopje kleiner heeft gemaakt. Hij gedroeg zich inderdaad, zoals je je op een begrafenis behoort te gedragen: haartjes keurig achterovergeplakt, stropdas stijf om de boord gesnoerd en niets dan lof voor de inzet, natuurlijk, van deze zo slecht functionerende minister van integratie. Die stropdas was overigens lelijk, slecht gestrikt en hij paste op geen enkele manier bij de rest van de outfit. Ook was het opvallend hoe slecht de colbertjes van de vice-premier zowel als van de premier pasten: de mouwen vielen bij beiden kreukelig en schijnbaar leeg langs hun zijde.

De nieuwe minister van wonen en overlast liep intussen al uren trappelend van ongeduld en zenuwen rond bij de Gall en Gall om de beste champagne voor zijn toekomstige ex-collega's van zijn advocatenkantoor uit te kiezen terwijl zijn vrouw wanhopig voor de grote spiegel in de dressroom stond te jammeren dat ze niets had om aan te trekken.

Bos weet nog niet, dat hij waarschijnlijk enorme spijt gaat krijgen dat hij de integere, gedreven en intelligente vrouw die minister Vogelaar is, inruilt voor een jurist, die natuurlijk goed is in de procedures en de regeltjes. Want procedures en regeltjes, daar zitten ze in die wijken niet op te wachten: dat levert alleen maar vertraging op en verslindt bakken met geld.
Nu ook Aboutaleb weg is uit het kabinet, valt er voor onze minderheden niet veel goeds meer te verwachten.

Ik hou niet van mannen in een pak met een stropdas.

La Haute Pierre

veel steen

en toch nog een eikenboom op 650 meter

het was hoog!

in de wolken!

al 10 jaar wordt hier gerestaureerd

een gevallen maagd voor de St Nicolas in Luneville

waar rook is......

water is altijd mooi

mooie stieren voor ons tuinhek

uitzicht vakantiehuis Vogezen

Mooi bos en berg

Het was mooi in Frankrijk, veel bomen in herfsttooi, bergen met machtige rotsen erop, water dat naar beneden fluisterde en een stralende zon.
'sNachts was het zo helder en donker, dat je de melkweg kon zien.

leuk!

Aandelen kopen

Nu ik er nog eens over nadenk, is die beurs toch niet zo'n geweldige plek. Als ik een beetje een goed bedrijf had met aandelen die nu verschrikkeijk gekelderd zijn, zou ik als de wiedeweerga mijn eigen aandelen kopen! Dat is een prachtige en goedkope manier om van je schulden af te komen.
Aandelen zou ik ook niet zo gemakkelijk meer uitgeven geloof ik, misschien nog wel ruilen met een betrouwbare handelspartner. Hoe je dan aan geld komt voor je bedrijfsvoering? Gewoon verdienen dacht ik met productie en verkoop van goederen en diensten. Als dat niet kan, is je bedrijf niet gezond.
Maar ja, dat is economie op zijn jan boeren fluitjes.
Goed, dat ik geen aandelen heb en verder ook niets bezit. Dan kan ik het ook niet kwijtraken. Was daar niet ergens een parabel over? Iets met talenten?

Oorlog?

Arjo Klamer betoogt, dat de huidige neergang in de financiele sector een mooie afstraffing is van het onverantwoordelijke gedrag en de idiote bonussen voor de avonturiers in die sector. Heldere analyse dacht ik zo.
Ook de negatieve berichtgeving van de media hekelt hij. Er zitten verder nog wat journalisten bij het programma van de Vara die het heerlijk vinden om op de stroom en de energie van al die bange mensen mee te stormen en een lekkere oplage te bereiken. Een hevig geblondeerde jongedame die toch eigenlijk ook wel eens naar de kapper mag, roept bijvoorbeeld op hoge toon, dat het een zeer ernstige crisis is en dat Arjo Klamer dit niet mag bagatelliseren. Dat doe je niet in geval van oorlog......... Oorlog?
Ik ben bang, dat ik haar toch echt in de categorie dom ..... moet plaatsen!
Gelukkig bezit ze geen krant, alleen maar een website met de naam beleggen of zoiets.

Iemand anders, Sveder Wijnberg, zei bij een andere zendgemachtigde waar hem de ongeruste vraag naar de betekenis van de val van de aandelenkoersen gesteld werd, dat het nu zo langzamerhand weer eens tijd wordt om in te stappen en goede zaken te doen.
Ook een mooie nuchtere constatering.
Dus dames en heren. Bussiness as usual. Maar dan met andere spelers.

In de VS zeggen ze het ook al: blijf kalm en verstandig, sommige goede aandelen zijn nu spotgoedkoop!

nog zo'n leuke!

Bij het weggooien van de berichten uit mijn oude weblog kom ik soms nog wat leuke grappen tegen, zoals deze!

Introducing the book

dit blijft leuk!

Afhaken

Nieuwsbrief gekregen van een organisatie voor verandermanagement. Die organisatie schrijft:  'In het oerwoud van kreten rijken wij informatie aan om een pad te kiezen..' enz.

Meteen afgemeld hoor, geen zin meer in rare spelfouten!

Omgooien

Mijn scriptie heb ik helemaal omgegooid. voortschrijdend inzicht zorgt ervoor, dat ik zelfs de meest fundamentele stukken zou willen veranderen, splitsen, opnieuw ordenen enzovoorts. Er zijn nu al hele stukken onherkenbaar veranderd. Als dat maar goed komt!

Zoveel buiten vind je nergens

Nieuw land

Bijna nacht

Dit was in het echt veel mooier

Een hek voor de strandkalveren

Er is hier niemand

Om in te verdwijnen

De bodem van een plas op het strand

De wind was de dief!

Vanmorgen stapte ik net op tijd de slaapkamer binnen om te zien hoe de wind een punt van het gordijn om mijn leesbril sloeg. Ik kon hem vlak voordat hij naar buiten werd gezwiept nog redden. Kennelijk is het weer tijd om goed op te letten. Bij eerdere gelegenheden heb ik achtereenvolgens een superdeluxe bril door midden gereten met de scherpe wielen van een bureaustoel; geplet en gebroken door op mijn tas te gaan zitten na het afhandelen van een aanrijding; verweerd en zwart uitgeslagen teruggevonden tijdens het verspreiden van de compost op mijn tuin. Nu hoefde ik hem gelukkig dus niet te gaan zoeken in bijvoorbeeld de regenton. Nu ik heel snel veel slechter begin te zien (hoewel dat betrekkelijk is, ik kan nu bijvoorbeeld wel ontzettend ver zien, wat heerlijk is bij het autorijden!) heb ik echt niet meer genoeg aan de spotgoedkope HEMA brillen. Mijn leesbril is nu mijn toegang tot informatie geworden. Jammer hoor.
Dit is hem, hij doet het wel heel goed, gelukkig!

Mijn eigen bureau en mijn eigen kast

Waar een mens al waarde aan hecht: vandaag had mijn nieuwe collega Mark (officieel vanaf 1 september) zijn bureau leeg gemaakt, voor mij. Ik ga namelijk de functie vervullen die hij verlaat. Fijn hoor. Nu heb ik mijn eigen bureau, mijn eigen kast en mijn eigen sleutel van de kamer die ik met de overige collega's deel. Gezellig! Verder heb ik wel meteen mijn nieuwe leesbril stukgemaakt, verbogen op een of andere manier. Verdorie, daar moet ik weer achter aan!

Communicatie in de klas: macht

Rapportvergadering

Vorige week alvast wat voorproefjes gehad in mijn nieuwe baan door het bijwonen van wat vergaderingen: een rapportvergadering waarin alle studenten besproken werden (gelukkig; echte aandacht voor studenten!) en een vergadering waarin het programma en de bemensing en de inhoud voor de komende twee periodes besproken werden. Geweldig dat het allemaal echt over studenten, onderwijs en de inhoud ervan gaat. Dit ga ik leuk vinden!

Ook ontmoette ik allerlei mensen waarmee ik vroeger al eens in een andere context heb gewerkt. Soms was het een feest der herkenning, altijd was het een bevestiging van mijn eigen motieven en keuzes. Ook de gesprekken met de nieuwe collega's voelen goed: ik kan veel van ze leren en waarschijnlijk kan ik zelf ook vanuit een andere invalshoek veel nieuws inbrengen. Ik ben benieuwd en ga lekker aan de slag.

Verbazingwekkend

Het is waarschijnlijk heel dom van mij, maar vandaag pas viel mij iets op wat ik al veel eerder had kunnen zien: naast de tekts van mijn mailberichten in G-mail staan 'ads' die gerelateerd zijn aan trefwoorden in de tekst. Schrijf ik een mail over het zetten van een lekker kopje thee, dan krijg ik een reclametekst die gaat over de verkoop van lekkere losse groene thee. Schrijft een vriendin mij iets over de afstudeerperikelen van een dochter die bedrijfskunde studeert, dan gaan de reclameteksten over afstudeerhulp en deeltijd bedrijfskunde opleidingen en managementfuncties. Hoe werkt dat nu weer!
Ik krijg het gevoel dat ik enorm op de vingers gekeken word. Niet fijn.

Zandvoort aan zee

Jammer genoeg is mijn scriptie nog niet goedgekeurd! Alles wat er moet zijn, is er en nu maar weer scherpslijpen.
Ik baal ervan.
Maar goed...

Gelukkig was het voor het overige een prima week, uitgebreid kennisgemaakt met mijn nieuwe werkplek, allemaal leuke en slimme mensen ontmoet en het gaat allemaal echt over onderwijs. Joepie!
Als start van het jaar een super personeelsuitje. Naar het strand in Zandvoort. Terwijl ik in de trein zat trok de hemel open en werd het prachtig weer. Na aankomst opp het strand gezeten in Zandvoort, kletsen en kennismaken, lekkere hapjes eten en grappen en teuten. Eerder van de week ok al de studenten ontmoet waarmee we heel intensief zullen samenwerken het komende jaar. Allemaal leuke en bizondere menen. Ik ben benieuwd!

Scriptie af!

Nu heb ik dan mijn afstudeerscriptie op kunnen sturen. Een raar gevoel: je kunt eindeloos door blijven peuteren aan vormgeving, formulering en zelfs aan de structuur, maar ergens moet het een keer ophouden en dat was vandaag.
Ik heb nog maar zelden zoveel tijd en energie besteed aan een ding. En ik weet niet eens, of het wel goed genoeg is!
In ieder geval is het geschreven in een stijl waar ik niet van houd: gortdroog zonder leuke invallen of mooie beeldtaal. Mag allemaal niet in zo'n stuk.
Toch vind ik, dat juist voor dat soort stukken een beetje flexibel en licht taalgebruik niet verkeerd is. Maar dat is moeilijk! Dan moet je, terwijl je met je onderzoek bezig bent, ook nog in zekere zin literair denken. Poeh.
Daar ga ik maar eens een studie van maken!

Intussen heb ik stapels papier er doorheen gejaagd, zijn mijn ogen rood van het turen naar een schermpje en suist mijn hoofd nog na van het slaapgebrek door alle nachtmerries over teksten die niet willen deugen.
Ik ga maar even helemaal niets doen geloof ik!

Laatste hoofdstuk!

Ik moet beginnen aan het laatste hoofdstuk van mijn onderzoeksverslag; de conclusie, discussie en aanbevelingen. Daarvoor moet ik alles eerst nog een keer minutieus doorlezen. Daarna ga ik een lijstje maken van wat ik aan redactieklusjes nog moet doen. Daarvoor heb ik dan nog een paar dagen......... het is krap!
Als het meezit, heb ik nog een paar vrije dagen in augustus.
Altijd, altijd wordt dit soort klussen onderschat.

Schrijvend de heg knippen

Nog geen foto's van de tuin gemaakt, terwijl er wel andere dingen in staan dan vorig jaar, die ook anders bloeien dan de vorige keer. Geen tijd. Gisteren nog wel om een aansluipende RSI te bedwingen de binnenkant van de heg geknipt. Altijd een fijne klus, waar je lekker bij kunt denken.
Nu doe ik een klusje wat onvoorstelbaar saai is, zo saai dat ik er chagrijnig van word: nalopen in hoeverre bepaalde kwalificaties in mijn theoretisch model passen. Iets wat ik eigenlijk al lang weet, maar wat ik nog moet opschrijven. Tegelijkertijd word ik gekweld door de gedachte: is dit nu alles? Mijn lief zegt, dat ik tijdens het werken de eisen opschroef die ik stel aan het werk. Is dat zo? Volgens mij niet. Het is mijn aangeboren ongeduld, het gaat gewoon niet zo snel op papier als in mijn hoofd. Kon dat nu eens gesynchroniseerd worden, wat zou ik productief zijn (en wat een onzin zou er soms uitkomen!)

Hier ben ik ook

View my page on innovative reflective practitioners

Laatste dag

Vandaag heb ik alles ingeleverd op mijn werkje in U; laptop, smartphone, 'facility card' muis, kabel, adapter en noem maar op, ik heb het niet meer nodig want ik zal er niet meer naar toe gaan. Mijn parkeerkaart stuur ik op en dat was dat. U. bezoeken wij alleen nog om naar de tandarts te gaan of naar P, of naar K. 

In mijn nieuwe baan begin ik met nieuwe ideeen, nieuwe plannen en een nieuwe bril waarmee ik nog beter kan lezen. Als alles goed gaat, studeer ik vlak voor ik begin ook af, hoera eindelijk. Voorlopig ga ik niet weer studeren, maar alleen nog mooi lesmateriaal maken en een handig boekje voor docenten. En cursussen geven aan Marokkaanse meisjes ofzo.

Tot het zover is, schrijf en denk ik me suf en knip in de uurtjes die overblijven en dat het droog is, de heg of stook ik een vuurtje.

Losse eindjes

Losse eindjes had ik ook nog, natuurlijk! Mijn mailbox van mijn werk opgeruimd, alle mail die misschien nog iets kan betekenen doorgestuurd, gelabeld en gearchiveerd, de rest weg. Nu kan ik met een gerust hart de boel de boel laten.

Voor de verjaardag van de dochter van vrienden waar we gisteren naar toe gingen heb ik tot mijn verbazing een prachtig passend cadeau weten te vinden, waar ze gelukkig ook echt blij mee was. Een prachtig klein met kralen geborduurd blauwsatijnen tasje. Iets wat je draagt op gala-avonden, als je geen zakken hebt!

Het was wel koud, daar in de tuin en we waren allebei wel een beetje gaar van alle getuur naar schermpjes. Toch moet alles af deze zomer. 

Intussen mijn plan voor het boekje dat ik heb eens voorgelegd aan de vrienden. Ze leken positief. Het wordt vast goed, maar ik mag er pas in september aan beginnen. Een van onze vrienden is een toekomstige collega bij de UvA. Leuk vind ik dat!

Vandaag dus nog een artikel van Fullan over veranderingstrategieën en theorieën gelezen ter aanvulling op mijn literatuuronderzoek, nog wat papers van conferenties gevonden, onder andere Hattie over de effectiviteit van vernieuwingen in scholen en nog wat meer. Het komt wel goed.

Bij Fullan is schoolcultuur en de cultuur van de regio waarin de school staat heel belangrijk, bij Hattie gaat het om het effect van professional development van leraren op studentresultaten en dat de leraren de studentresultaten moeten zien als feedback voor zichzelf en hun organisatie. Kan ik het wel mee eens zijn.

Overigens zou ik het hier over geneuzel moeten hebben!

Dus vertaal ik dit morgen wel in het Engels naar mijn andere blog.

Regen

Het regent en ik zit lekker op mijn eigen studeerkamer hoog en droog te tijpen. Waarschijnlijk duurt het niet lang meer voor ik hier een paar dagen en nachten flink door zal halen met het schrijven aan mijn afstudeerscriptie. En dan afstuderen, eindelijk doen wat ik me drie jaar geleden al had voorgenomen.  Daarna ga ik een boekje maken, daar kan ik me ook op verheugen. En beginnen in mijn nieuwe baan natuurlijk in hartje Amsterdam. Ik prijs mijzelf gelukkig!

Vandaag doe ik de laatste klusjes voor Archimedes. Het is fijn als je de boel netjes achter kunt laten. Ik hoop verder ook geen klussen meer te doen voor deze opleiding, ik ben er wel klaar mee.  

Veranderingen

Lang geleden dat ik hier was! Ik weet nog niet, of ik hier wel dezelfde intensiteit ga bereiken die ik in mijn vorige weblog had. 

Ik heb nu geen foto's gemaakt van de tuin, die toch uitbundiger bloeit dan ooit. Ik heb geen verslag gedaan van de ontwikkelingen na het slopen van het nare pampasgras; de perenboom, het tuinkruidenbed, de nieuwe aardbeienakker afgeschermd van de wind door een nieuwe ligusterheg. En ik heb ook niets verteld over de veranderingen die plaatsvinden in je huis, als ook de laatste vogel het nest heeft verlaten.

Maar dat geeft niet. Alles heeft zijn natuurlijke loop, de fasen in je leven volgen elkaar op natuurlijke wijze op. Het einde is voor iedereen in feite even voorspelbaar. En het einde is voor iedereen even ver weg, hoe oud of ziek je ook bent.

Daarom vind ik mijn tuin zo mooi: de steeds zich herhalende cyclus van opnieuw groeien bloeien vrucht dragen en afsterven............. Mooier kan het niet.

Bed van violen

Al twee weken vraag ik mij af, hoe het toch komt, dat de prachtige blauwe en witte violen in de mooie aardewerken potten op ons terras erbij staan, alsof er iemand met zijn dikke billen in is gaan zitten. Niet even netjes op de knieen gegaan, nee, hup, voluit met de bibs erin geploft. Het ziet er niet uit! (Plaatjes komen nog niet, even geduld, ajb)

Hoe het komt?

Twee merels vinden viooltjes lekker. Ze eten met smaak de geurige bloempjes als je er even niet naar kijkt. Bijna had ik de kat op ze afgestuurd!

Intussen is onze tuin een bloemenzee van rozen. Ik koop of krijg er vrijwel elk jaar een en steeds weet ik er een plaatsje voor te vinden. Verder heb ik, toen ik gisteren op weg naar huis weer helemaal treurig werd over wat er allemaal mis is in het onderwijs, even een omweg gemaakt, langs de kwekerij en daar fijne geurige bloemen ingeslagen. Even geen narigheid, geen list en bedrog, geen e- bullying en geen intimidaties. Lekker natuurlijke kleuren en geuren, een fijne maaltijd en verder helemaal niets. 

Kleine kauw

Niets is zo prettig als in onze woonkamer met de tuindeuren open een beetje te neuzelen aan tafel en af en toe naar buiten te lopen. Ook kwam ik na een korte pauzeronde door de tuin poddorie alweer met een hand vol aardbeien van eigen bodem terug! 

Dat zijn de zegeningen van het thuiswerken: ingebouwde airconditioning die bestaat uit een prachtige kastanjeboom die al te felle zonnestralen weert; verse boontjeskoffie en hele potten thee;  een kamer waar het gewoon stil kan zijn; werk dat echt vordert; een bloemenweelde voor en achter het huis, wat wil je nog meer!

O ja en later op de middag een schare kauwtjes die een gewond jong beschermt tegen onze rode kater, met veel lawaai. Dit kauwtje wilde gered worden door mij. Kauwtjes hebben blauwe ogen, dat is alvast iets nieuws ! Of hij het gaat redden? To be continued!

Opnieuw beginnen

Ik heb mijn vorige weblog nu bijna leeg gehaald, dat wil zeggen, ik heb alle berichten op klad gezet en zal, als ik de tijd ervoor vind, een selectie eruit maken.  

Ik ga namelijk niet meer schrijven over onderwijs; het gemopper en gedoe wil ik vanaf nu ver van mij houden. Liefst heb ik het over tuinen, schilderijen, gedichten of een mooie gebeurtenis. Het onderwijs is werk, en dat laat ik in het vervolg daar waar het hoort, niet bij mij thuis.

Verandering van spijs doet eten. Het is best leuk om helemaal met niets opnieuw te beginnen.