Rituelen

Onlangs bespraken wij aan de keukentafel een artikel dat ik had gevonden over het verminderen van de werkdruk in het onderwijs. Op het internet zijn dan ook veel organisaties te vinden die de scholen willen helpen met oplossingen. We weten allemaal dat het de juffen en enkele meesters flink over de schoenen loopt zo langzamerhand en er moet echt iets gebeuren.

Eén organisatie geeft heel gezonde adviezen, zoals: meer focus op de kerntaak, het primaire proces, aandacht voor leren en de leerling en alle poespas en gekkigheid eromheen maar even niet doen. Dat leek mij een goed idee: als daar eerst weer een beetje rust in komt, is er later wel weer ruimte voor méér.

Maar bij nader inzien krijgen wij aan die keukentafel toch zo onze bedenkingen. Vooral als we lezen, dat om de poespas toch een plek te geven een eventmanager wordt ingehuurd. Die gaat de bijzondere gebeurtenissen en dagen in het schooljaar organiseren. Zo hoeven de juffen en de enkele meester zich niet meer het hoofd te breken over hoe ze Kerst, Oud en Nieuw, Pasen, Moederdag, de schoolmusical, Sinterklaas en misschien zelfs wel de kinderboekenweekactiviteiten kunnen vormgeven.

Welke betekenis heeft onderwijs eigenlijk voor directeuren die dergelijke oplossingen bedenken, vragen wij ons af. Gaat het hen echt alleen om taal, rekenen en nog wat bijvakken? Moet onderwijs niet ook bijdragen aan hoe onze kinderen in de wereld staan? Leren kinderen dan niets van het samen vorm geven aan de rituelen die een jaar bepalen en het aanzien van onze samenleving vorm geven? Ik dacht van wel. de feestelijkheden zijn er niet alleen voor de leuk, maar het zijn ook de rituelen die we samen uitvoeren om onze gemeenschap te bevestigen, ons samenzijn vorm te geven. Dat is wat een samenleving bindt.

Met de juffen en de enkele meester alleen verplichte nummers te laten opvoeren bewijs je hen en hun kinderen geen dienst. Zo'n schrale opvatting van de kerntaak van onderwijs, mag niet de norm worden, vinden wij. De activiteiten waarmee de juffen en de enkele meester bijdragen aan de maatschappelijke vorming van hun kinderen en hun vermogen samenhang te ervaren in een samenleving  horen bij hun taak, hun onderwijs. Daar is onderwijs óók en voorál voor.

het ultieme kado van de baas

Mijn dag verprutst aan triviale zaken, let maar eens op:

Beste mevrouw femke,

Gefeliciteerd! De waarde van je Ultimate Giftbox is succesvol overgezet naar een Webshop Giftcard.
De waarde die nu op deze cadeaukaart staat is: € 25,00
Deze activatie is bij ons bekend onder ordernummer:
xxxxxxxxx

Klik hier om te kijken welke (web)winkels bij Webshop Giftcard zijn aangesloten en tot welke datum je het tegoed op je cadeaukaart kunt besteden bij een of meerdere van de op deze cadeaukaart aangesloten (web)winkels. De waarde op je cadeaukaart is in delen te besteden en hoef je dus niet in één keer op te maken.

Op het moment dat u de Webshop Giftcard gaat besteden in een webwinkel, wordt er bij de betaling gevraagd om het kaartnummer en de pincode. De pincode die bij uw Webshop Giftcard hoort, vindt u onder de kraslaag op de achterzijde van de cadeaukaart. U dient dus niet de pincode te gebruiken die op het inlegvel in uw giftbox staat vermeld.

Veel plezier met het uitkiezen van je cadeau(s)!

Team The Ultimate Giftbox

Daarna geprobeerd er iets mee te doen,
Nou, je kunt voor dat bedrag allemaal echte rommel, prullaria en rotzooi kopen bij de aangesloten webshops. Niet echt iets voor mij.
Waarom geen goed doel, dacht ik. Gelukkig dat kon met de optie Doe de Goede Doelen Test!
HUH?
Goede Doelen Test?
Ja, zodat u zeker weet dat het goede doel dat u kiest, bij u past.
Oké, dacht ik, naïef, dan kom ik vanzelf bij Artsen zonder Grenzen uit, dat past bij mij.
Wat denk je?

De Nationale Goede doelen Test
BEDANKT VOOR HET INVULLEN VAN DE TEST!
Onderstaande goede doelen sluiten het beste aan bij jouw voorkeuren.

Naam goed doel
1 Artsen voor Kinderen
2 FRES
3 Anne Fonds
4 Schooling for Life
5 FloJa Malawi

NOOIT van gehoord! En geen toelichting of niks erbij. Daar heb je wat aan! Bovendien, ik wil Artsen zonder Grenzen iets geven, die hebben het nodig!

Dan maar een mail geschreven in antwoord op de feestelijke felicitatie hierboven:

Beste Klantenservice,

Het geval wil, dat ik helemaal niet blij ben met deze kaart. Hij zat in een veel te grote doos, met allerlei andere plastic kaarten en kleurrijk drukwerk. Dat heb ik allemaal weg moeten gooien. Heel slecht voor het milieu.
Verder wilde ik heel graag een goed doel verblijden met mijn 25 euro, de prullaria uit die webshops die bij jullie aangesloten zijn, heb ik echt niet nodig. Het goede doel dat ik in gedachten heb is Artsen zonder Grenzen. Maar ja dat lukt natuurlijk niet, want ik moet eerst een stompzinnige 'test' doorlopen om te bepalen wie mijn donatie krijgt. Alsof ik te stom ben om dat zelf te bedenken. De uitkomst van die test levert namen op van volstrekt onbekende goede doelen die ik zelf ook nooit zou kiezen, want te onbetrouwbaar.

Zo bezorgt uw webgift card mij een bijzonder slecht humeur. De kaart zal niet worden gebruikt en dat is waarschijnlijk ook de bedoeling: KASSA voor jullie.
 
Ik hoop dat jullie een rotweekend hebben.
Femke


Direct kreeg ik bericht terug: Undelivered mail returned to sender.
Dan moeten ze het zelf maar weten, dacht ik.

taak volbracht

Op de foto hierboven is het minder imponerend dan in werkelijkheid: een wand van zeker 15 meter lang en meer dan drie meter hoog die geheel bestaat uit laatjes, kaartenbakjes eigenlijk met de fiches van alle publicaties in de bibliotheek van Yale University

Wat is zo’n kaartje dan belangrijk, geduldig wachtend op een bezoeker, een student, een docent, een hooggeleerde professor die het nodig heeft om belangrijke kennis te kunnen achterhalen: theorien uit de natuurkunde misschien, jurisprudentie uit de vorige eeuw of overdenkingen van filosofen en theologen, alles, wat de wetenschap en het leven de moeite waard maakt. En wat zonder deze belangrijke bron onvindbaar is en blijft. Ik probeer me voor te stellen, wie de kaarten schreef en later typte en van welk jaar het eerste kaartje is en welke publicatie dat betreft. Als ik dat echt wil weten, moet ik elk laatje open maken en elke kaart bekijken. En dan vind ik vast nog veel meer. Sommige kaarten zijn in eenzelfde handschrift geschreven, waarschijnlijk vind ik zelfs een aantal jaren achtereen hetzelfde handschrift en later dezelfde typemachine. Misschien kan ik zien hoe iemand zich voelde op de dag dat een kaart geschreven werd, aan het tempo waarin geschreven werd of onbedoelde zwierigheid meegegeven aan letters en getallen, een punt die zo beslist gezet werd, dat hij een afdruk naliet in het papier. Er zou kleurverschil kunnen zijn in de inkt alleen al omdat een pen opraakte, een machinelint versleet, een potloodpunt scherpte verloor. Ook kan ik dan zien of een publicatie vaak werd uitgeleend of geraadpleegd, of juist niet. Sommige kaarten zullen beduimeld zijn zoals dat heet, smoezelig geworden van de vele handen die haar hebben aangeraakt. Andere zijn juist zelden geraadpleegd en nog mooi wit of creme, met alleen op de snede wat vuil van passerende mensenhanden. Misschien vind ik plotseling een andere kwaliteit papier, of een net iets ander formaat. Of kaarten met lijntjes! Misschien is zelfs een tijd lang, ingegeven door papierschaarste of tijdgebrek, toegestaan dat een fout in het schrijven verbeterd werd in plaats van overgedaan. Dan kan ik met behulp van die fouten en de verbeteringen een personage, bibliothecaris of assistent achterhalen en typeren.

Zo’n kaart draagt niet alleen de sporen van de mensen die haar raadpleegden maar ook van de mensen die haar beschreven. Ze is een gids in een chaotische wereld van informatie en kennis en van onschatbare waarde. En dat dan plotseling van de ene op de andere dag, nadat elk laatje nog één keer in zijn geheel werd uitgenomen en teruggeplaatst, de laatjes voorgoed gesloten blijven en de kaartjes, afgesloten van licht en lucht, eenzaam zullen blijven wachten, de sporen van al die mensenlevens die zij dragen, voorgoed verborgen.

musical

bron: flevomuziekschool almere


Mijn kamer biedt mij alles wat ik nodig heb: stilte, een lichte schemering en voldoende afstand tot de wereld beneden mij. Mijn huis ligt op de hoek van de straat en daardoor valt het namiddaglicht van drie kanten op mijn werktafel. Ik laat me meevoeren door dat getemperde herfstlicht en de rust die mij helpen mijn gedachten te ordenen en de volgende stap te zetten in mijn zoektocht naar een ander perspectief: misschien dat van een schrijver, wellicht dat van een recensent of juist dat van de politiek correcte moraalridder.

De reis naar New York die achter mij ligt, naar de andere kant van de wereld, zet mijn zelfbeeld op scherp: ik, die zichzelf beschouwt als een ruimdenkende wereldburger, maak kennis met een diametraal andere mentaliteit en levenshouding. Een bezoek aan het Eugene O’ Neill Theatre, waar ik een musical zie, illustreert hoe groot de kloof is. De voorstelling The Book of Mormon is gemaakt door de makers van South Park, wat garant staat voor prikkelende controverse en uitzinnige hilarische situaties. De kaartjes kosten een klein fortuin, en dat heb ik graag over voor deze unieke gelegenheid.

Het is een geweldige voorstelling. De opening is ijzersterk: je maakt kennis met tien zogenaamde ‘elders’, allemaal afro-amerikaanse acteurs die geweldig kunnen spelen, zingen en dansen. Deze elders worden op zendingsmissie gestuurd naar het oude Europa. Ze treffen daar een dorp vol inboorlingen aan, die niets willen weten van wat de Mormonen en het boek hen te bieden hebben. In plaats daarvan gaan de mannen liever op jacht met elkaar en zuipen ze zich ’s avonds bij een groot vuur helemaal klem. Af en toe roosteren ze een paar Romeinse soldaten of een muzikant die hen niet aan staat. Soms mag die ook gewoon een poosje in de boom hangen. Vrouwen zien ze helemaal niet staan, die worden af en toe gepakt als ze even niet uitkijken. Kinderen doen er ook niet toe.

De anti held in de voorstelling, elder Cunningham overtuigt via de ongelukkige vrouwen van het dorp de Galliërs (want die zijn het) er ondermeer van dat everzwijnen niet eetbaar zijn, de Romeinen geen vijanden maar toekomstige vrienden zijn en dat het belangrijk is om veel verschillende vrouwen te hebben. Als hoogtepunt in de musical laten de Galliërs in een zelfgemaakt toneelstuk zien wat ze geleerd hebben van het boek van Mormon en elder Cunningham: dat ze vrouwen aan de haren door het dorp moeten slepen, dat de muzikanten die ze in de hoogste boom ophangen een fust bier moeten meegeven, en dat ze nu weten dat ze hun reet af moeten vegen met de varkenslapjes. De anti held wordt vervolgens ontslagen door de baas van de kerk, gelukkig kan hij in het dorp blijven en zijn missiewerk voortzetten onder een andere noemer. Dit alles in een theater met een overwegend afro-amerikaans, hoogopgeleid en welgesteld publiek dat gierend van het lachen de programmaboekjes in de lucht gooit .
Wat had ik deze voorstelling graag gezien!

Wat ik echt zag, was dit:
Het is een geweldige voorstelling. De opening is ijzersterk: je maakt kennis met tien zogenaamde ‘elders’, allemaal anglo amerikaanse acteurs die geweldig kunnen spelen, zingen en dansen. Deze elders worden op zendingsmissie gestuurd naar Oeganda in Afrika. Ze treffen daar een dorp vol inboorlingen aan, die niets willen weten van wat de Mormonen en het boek hen te bieden hebben. In plaats daarvan maken de mannen zich druk over hoe ze kunnen genezen van aids,door het verkrachten van baby’s, het belang van het besnijden van vrouwen en het gunstig stemmen van machthebbers en clanhoofden.

Er is dans, muziek en zang en er zijn koddige gebeurtenissen. De regie en daardoor zaken als timing, licht en geluid, zijn voorbeeldig, de acteurs kwijten zich professioneel van hun ingewikkelde taak om zang, dans en spel overtuigend neer te zetten. Het publiek lacht op de juiste momenten, ik ook. Er is een gemengde cast, zoals het hoort; evenredig veel afro-amerikaanse, indo-amerikaanse en anglo-amerikaanse acteurs. De afro-amerikaanse en indo-amerikaanse acteurs spelen de inboorlingen van Oeganda met verve en de anglo-amerikaanse acteurs spelen op aanstekelijke wijze de naïeve wereldvreemde ouderlingen van de Mormoonse kerk die de heidenen komen bekeren. De ouderling die genezen is van zijn homoseksualiteit maakt schertsende toespelingen op verborgen en verboden homoseksuele gevoelens bij de hoofdpersoon en ook dat mag rekenen op een gulle lach van het publiek. Tot zover is er niets mis; ik zie een geoliede machine aan het werk, met een gelikte voorstelling zoals je die op Broadway mag verwachten.

De hoofdpersoon krijgt al snel meer reliëf, is hij aanvankelijk de underdog, de anti held, al snel is hij de held die zich volgens het boekje ontworstelt aan zijn arrogante antagonist. Hij snijdt de verhalen uit het boek van Mormon toe op de context waarin de bekeerlingen leven en dit levert hilarische momenten op. Hij overtuigt ze op die manier van het nut van het boek en van zijn geloof. En dan, op het moment dat de zwarte acteurs (een aanduiding die je in Amerika beslist niet mag gebruiken) hun top-act opvoeren, het hoogtepunt van de musical, het toneelstuk over wat zij, inboorlingen uit Oeganda geleerd hebben van het boek van Mormon en vertellen dat ze nu weten dat zij, om te genezen van aids geen baby’s moeten neuken maar kikkers, dat zij vrouwen niet moeten besnijden omdat zij zelf anders in kikkers zullen veranderen of dat hun neus een clitoris wordt, dat zij in het beloofde land zullen dansen met Ewoks, een soort baardige aapachtigen, en dat ze vooral veel baby’s moeten maken, is het voor mij genoeg. De haastig relativering: ‘wij weten heus wel, dat dit allemaal maar een metafoor is’, verandert daar niets meer aan. Deze ver doorgevoerde persiflage van het door de Mormonen aangehangen geloof waarin de barbaarse gewoonten van een achterlijk volk ook nog even op de hak genomen worden, gaat in zijn tegendeel verkeren en wordt een pijnlijk schouwspel waarin afro-amerikanen als zichzelf én als hun achterlijke voorouders zichzelf belachelijk maken voor een overwegend blank, hoogopgeleid en welgesteld publiek. Een paar duizend man die het in hun broek doen van de pret.

bron: The New York Times, 20 augustus 2014

In de rust van mijn kamer onderzoek ik mijn gemoed. Ik ben duidelijk nog geen wereldburger. The Book of Mormon loopt al jaren in de Verenigde Staten, eerst in het zuiden en nu in New York. Uit recensies blijkt niets van aandacht voor rassenongelijkheid of discriminatie, de enige negatieve uitspraak die ik kan vinden heeft betrekking op een actrice, die nog even moet werken aan haar rol.
Ben ik overgevoelig? Overdreven politiek correct?
Ik zoek naar fragmenten van het stuk, ik hoop op tegenspraak. Gelukkig vind ik ergens een eerste scene, waarschijnlijk door studenten van een toneelschool, https://www.youtube.com/watch?v=Zxw3Yg5luyk. In deze scene zijn vanaf het eerste nummer de rollen van de ouderlingen ook toegewezen aan afro-amerikaanse acteurs. Dat overtuigt mij ervan, dat het mogelijk moet zijn de musical zonder de pijnlijke connotaties die ik ervaar uit te voeren.
Rest de vraag: waarom zie ik dit wel en zien ze het daar niet?

genoeg is genoeg

dat zei de man met de zuidelijke tongval vanmorgen op de radio.
'en dan mogen de mensen zelf weten wat ze daarvoor dan invullen,' vervolgde hij met iets van spot in zijn stem; 'dit kabinet, of de belastingen, of, of, nou, vult u het zelf verder maar in.'
de verslaggever zweeg, lang genoeg om mijn hersens aan het werk te zetten en de invuloefening tot in het oneindige uit te spinnen.

ik kwam tot de volgende, niet uitputtende opsomming

genoeg kabinet is genoeg kabinet,
genoeg belasting is genoeg belasting,
genoeg blauw op straat is genoeg blauw op straat,
genoeg salaris is genoeg salaris,
genoeg misdaad is genoeg misdaad,
genoeg onderwijzers is genoeg onderwijzers,
genoeg regen is genoeg regen,
genoeg muziek is genoeg muziek
genoeg geld is genoeg geld
genoeg huizen is genoeg huizen
genoeg warmte is genoeg warmte
genoeg gas is genoeg gas
genoeg spelfouten is genoeg spelfouten
genoeg werk is genoeg werk
genoeg vakantie is genoeg vakantie
genoeg oude mensen is genoeg oude mensen
genoeg internet is genoeg internet
genoeg verwarde mannen is genoeg verwarde mannen
genoeg theaters is genoeg theaters
genoeg mensen is genoeg mensen
genoeg snoep is genoeg snoep
genoeg lekkere wijven is genoeg lekkere wijven
genoeg lampekappen is genoeg lampekappen
genoeg stoeptegels is nu een keer, echt, genoeg stoeptegels

genoeg is genoeg

ik word er een beetje moe van, het werk komt niet af, zo
voel u vrij om dit naar eigen inzichten en noodzaak, binnen de grenzen van de welvoeglijkheid, aan te vullen en laat uw woordbeeld niet bederven door de vele herhalingen.

terug van weggeweest

terug bij af
niet langs start gegaan.
niks ontvangen
geen vooruitgang geboekt
wel iets betaald
hoe nu verder?

De stuipen op het lijf

Bereid je voor op een rekensom:

Stel je voor, je hebt 100 modale gezinnen die een hypotheek hebben van 100.000 euro. Totaal bedrag is 10 miljoen euro Daarover betalen zij 6% rente = 6000 euro per gezin per jaar en voor 100 huishoudens is dat dus 600.000 euro.
Van die betaalde hypotheekrente ontvangen zij gemiddeld 38% terug van de overheid. Voor 100 gezinnen is dat samen 228.000 Euro die zij terugkrijgen.

Stel je voor, de helft van die 100 gezinnen lost 25% van de hypotheek af. Dan heb je nog 50 gezinnen met een hypotheek van 100.000 = 5 miljoen euro Betaalde rente is 300.000 euro en terugontvangen rente is 114.000 euro (38%) De andere 50 hebben nu nog een hypotheek van 75000 euro en betalen daarover per gezin 4500 euro hypotheekrente (nog steeds 6%) totaal 225.000 Euro. Daarvan ontvangen zij gemiddeld 38% terug is 85.500 euro.
De Nederlandse overheid hoeft in dat geval slechts 199.500 euro terug te betalen in plaats van 228.000 euro. Een vermindering van 28.500 euro. = 12,5%

Vertaal dit nu eens naar het bedrag van 4 miljard dat nu nog in de boeken staat als terug te betalen inkomstenbelasting als gevolg van de hypotheekrente-aftrek dan krijg je de volgende som: 12,5% van 4000.000.000 = 500.000.000 ofwel een half miljard.

Dit is een conservatieve schatting, een en ander is afhankelijk van de hoogte van de hypotheekrente en het belastingtarief waarin de meeste schuldenaren zitten.
Onder invloed van de inflatie en het niet mee ophogen van de tarieven van de belastingschijven zou het aantal mensen dat in het 42% tarief zit nog wel eens veel hoger kunnen uitvallen. Dan is de in te boeken meevaller nog veel groter dan een half miljard, dan wordt dat ongeveer driekwart miljard. En die meevaller is niet eenmalig.

Voor deze bezuiniging hoefde de overheid niets anders te doen dan de burgers de stuipen op het lijf te jagen!